beginners italian

Dönüş

2008-09-21T18:42:00.002+03:00

Italya'daki son gunlerim... Esyalar bavullara doldurulmaya calisilacak, Marcellini gillerin evi bosaltilacak, temizlenecek, faturalar odenecek, turk, italyan, meksikali dostlarla vedalasilacak, ve tabii ki gezilip tozulacak, ogrencilikten bu belirsiz doneme gecis oncesi kafa dagitilacak... 11 gun hepsine yetti neyse ki. Yetmez saniyordum, ama sansimiz yaver gitti, arkadaslarimiz yalniz birakmadi ve tatli bir sekilde sonlandirdik bir donemi daha. Istanbul'a donuyor olma fikri bastan beri beni acayip mutlu ediyordu, aklim hic ama hic arkada kalmiyordu ama yazin verdigim aradan sonra Milano bekledigimden hos geldi gozume. Okulun son donemlerinde kaynastigimiz arkadaslarimizle iliskilerimiz her zamankinden daha sicak ve samimiydi... Sonuc olarak kabul ediyorum, bekledigimden zor oldu bu sehirden ayrilmam.

Her yere pedal cevirerek gidebildigim bu duz ayak sehrin renkli vitrinleriyle dukkanlarini, kitapcilarini, dondurmacilarini, bir cok yere seyahet etmek icin duragimiz olan tren istasyonu Centrale'nin evimize yakinligini, merkeze gitmemizi saglayan 60 numaranin kapimizin onunden gecmesini, yuruyuse ciktigim, kitap okudugum ya da sadece transit gectigimde hissettirdigi huzurdan dolayi Giardini Pubblici'yi, Cinese ve Navigli bolgelerini ve daha bir cok seyi (detaya girmek, yemek isimleri falan da vermek istiyorum ama ne kadar uzayacagini bilmeyip, korkuyorum..) ozleyecegim sonuc olarak.

Ve de kimbilir bir ne zaman gelmek kismet olur; o zaman neler hatirlar, nasil hissederim merak ediyorum...

Gardaland

2008-09-18T18:41:00.000+03:00

Bile bile lades denir buna. Aylardir Garda golu kenarindaki Gardaland isimli eglence parkina gitmenin hayalini kuruyordum ama oraya gidipte o rollercoasterlara binmemenin! hayalini kuruyormusum megerse. Boyle bir sey olabilir mi allahaskina? Tabii ki de dusundugum gibi olmadi, gittim ve bindim o trenlere. Fakat hepsini tamamlayamadan, yeterince sarsilmistim ki, kendimi parkin adrenalin bolumunden, macera ve fantazi bolumlerinin kollarina biraktim.

Benden gecmis sanirim. Artik bu tarz seylerden pek zevk almiyorum, alamiyorum. Eskiden annemi bu tip trenlere bindirmeye calistigimda, ofleye pofleye 'cocugun olunca sende beni anlayacaksin' derdi, fakat ben annemi cocugum olmadan da anlayabilecegimi kendime kanitlamis oldum. Neyse park genel olarak iyiydi hostu, rollercoasterlar da guzeldi de, benim tarzimin biraz disindaydilar. Ben tarzimi belirledim ya artik, 'tadinda adrenalin':) benim hosuma giden.

Gelelim sevgili hiz trenlerine...

Sabah sabah ilk olarak buna bindim, hizli degil ya, korkmaya ne gerek var dedim ve hic sira olmamasindan da suphe etmedim. Bu boslugu eylul ayina verdim, meger bu trende genelde sira olmazmis zaten... Duz giderken bas asagi ceviriyor, tum kanin beynine toplanmasina sebebiyet veriyor kendisi... Ondan afallamis olucam ki, aklim calismadi. Ondan sonra da yesil, gayet hizli ve bol looplu trenin sirasina girdim.

Ikinci trenin sonunda Gardaland macerasini daha yumusak yasamaya karar verdim ve ince eleyip sık dokumaya basladim.

Mesela parkin en iyilerinden biri oldugu soylenen Blue Tornado... Bu bana biraz egzantrik geldi ve tren yolcularinin ayaklarinin acikta olmasindan dolayi havada cirpindiklarini gorup vazgectim:) Guzelmis ama aldigim duyumlara gore, gozuktugu gibi de korkunc falan degil, bilakis eglenceliymis. Bazilarimiz gozlerinde cok buyutmus, falanmis filanmis..

Bu luzumsuz konulardan sonra, daha tatli seylerden de yok degilde Garda'da, mesela elma sekerleri. Once kirmizi parlak olanlar ilgimi cekse de, ustu siyah cikolatayla kaplanip beyaz cikolaya ile desenlerle suslenenler, findik/ceviz/hisdistancevizine bulananlar beni benden aldi. Yinede sadece bakmakla yetindim onlara.

Yemesi kolay olsun diye cikolaya batirildiktan sonra kornflakes kitirlariyla suslenen, sise dizilmis uzum, cilek ve ananas uclusunu tercih ettim.

Evde yapsam ne kadar sahane olur ya bu sislerden..

California Bakery

2008-09-16T20:24:00.001+03:00

Butun bir sene, Milano'da Amerikan mutfagindan fazla bir sey gormek mumkun olmadi. Iyi mi oldu kotu mu bilmiyorum ama yadirgamadim desem yalan olacak sanirim. Istanbul'da her kose basindaki Starbucks ile yasamaya alistiktan sonra, Dominos, KFC gibi restoranlara yemek sepeti kolayligi ile ulastiktan sonra, bir anda hayatimdan cikmalari onlara fazlasiyla alismis oldugumu kavramama yardimci oldu. Italya cok enteresan bir sekilde avrupa ulkesi olmasina ragmen, bazi konularda kendi kultur, aliskanliklarinda odun vermek istemiyor, dunyanin her yerine yayilmis markalari da ellerinin tersiyle itebiliyorlarmis. Aferin onlara ne diyim... Espresso'nun vatanina da, bu topraklara Starbucks'i sokmamak duser heralde.. Frappuccino'da neymis, Milano'da ara ki bulasin..

Neyse biz, Amerikan usulu tatli, firin islerine donelim. Gunlerden bir gun California'dan bir kadin, bir Italyan yakisiklisina tutulmus. Bu arada, guyya her yerlerdeler ama onlari da ara ki bulasin.. Asik olmus, adamin pesine dusmus, evlenmis ve Milano'ya yerlesmis. Amerikan kahvaltilarinin pancakelerini, scrambled egglerini ve elbette ki bagellarina hasret kalan ve uzaktan yakindan bu mutfaga alakasiz italyan kahvaltisiyla tatmin olmayan bu kadin (ki haklidir, bir brioche ve espresso ile karin mi doyar, gune mi baslanir?) California Bakery'i kurmus ve basta etrafta yasayan amerikalilar olmak uzere, italyanlari, diger yabancilari, mesela her oglen karnini buranin sandvicleriyle doyuran Murat'i sevindirmis.

Inandirici oldu mu?

Tamam tamam hikaye tam olarak bu degildi ama buna cok benziyordu... Onemli olan, bagellarin cazibesine kapilarak Murat ile brunch icin California Bakery'e gitmis olmamiz. Portakal suyu esliginde sunulan ve krem peynir surulup yenilesi bu seyler gayet guzeldi. Normalda bu tarz ve miktarda yedigim icin, bir iki bagel sonrasi durmam gerekliydi ama asil tabagimi o zaman siparis ettim.

Kisinin niyetine gore mutevazi tabaklarda var yesilliklerle servis edilen, abarti kalorili yagli tabaklarda. Benim ne yedigim ise, asikar ortada (diyip burayi beni tanimayanlar icin kafalarda bir soru isareti yaratip kaciyorum.)

Sonucta, her sey gayet guzeldi, yemek tam olarak beni tatmin edemese de, cok keyifli bir brunch oldu ortaminda cekiciligi ile de. Hasir sepetlerle kaplanmis tavan, havadan sarkan masa numaralari, salas masa ve sandalyeleri ile cok sirin bir yer. Asiri! canayakin calisanlari da cabasi..

2008-08-06T10:57:00.011+03:00

Bir son daha. Eninde sonunda olan hep bu zaten. Italya, Milano, Spd macerama da noktayi koydum temmuz ortasinda. Istanbul'a geleli 3 hafta oldu ama Gorkem'in telasi zaman kavramimi kaybetmeme neden oldu. Dun o telasta bitti. Sabah 7.30da Gorkem'in Bahcesehir Universitesi Gorsel Sanatlar ve Gorsel Iletisim Tasarimi bolumune kabul oldugunu ogrendikten sonra, hayatimdaki baska bir donem daha kapandi. Kardesimi de universiteli, hatta meslektas adayi gormek cok gurur verici. Portfolyo olusturulmasi, genel kultur testi, uygulama sinavi, mulakat derken, gelen guzel haberle bir proje teslim etmis gibi derin bir ohh cektim, kendimi mutlu etmek icin browni pisirdim. Her proje tesliminde boyle yaparsam sonum ne olacak bilmiyorum ama kendimi mutlu ettim ya, bundan otesi yalan diye dusunuyorum.

Sadete donecek olursak, master maceramin bitmesinin de anlami, artik yeni projelerin beni bekledigi... Sadece ben ne olduklarini bilmiyorum. Arastirmam, kovalamam gerekiyor olasiliklari. En sevmedigim sey olan belirsizlik, hayatimin bas kosesine oturmus durumda. Canim arkadaslarim bana inandiklarini surekli olarak soyluyorlar ama ayni zamanda beni karamsarlikla sucluyorlar ve haklilar... Artik yapmam gereken tek seyin, isin herhangi bir ucundan tutmak oldugunu bende biliyorum ama hangi ucundan tutacagima bile karar veremiyorum.

Sonuc olarak Beginner's Italian olmaya noktayi koyuyorum. Once Ceren ve Tuba'yi evlendiriyor, sonra tatile cikiyorum. Eylul ortasinda Milano'ya gidip, esyalarimi topluyorum. Marcellini'ye evini teslim edip, Advanced Turkish olarak hayatima kaldigim yerden devam ediyorum ya da Beginner's Designer olarak. Bilmiyorum. Icten ice ne kadar karamsar olursam olayim, yine de icimde bir kipirti, sanirim umut var.

Tarife

2008-07-29T22:28:00.004+03:00

16 Temmuz'da Istanbul'a geldim ama daha kendime gelemedim. Gorkem'in universite yetenek sinavi basvurulari ile bogusuyor durumdayiz o gunden beri. Sonunun ne zaman gelecegini bilmedigim bir kosusturmaca icindeyiz. Evden universitelere, universitelerden eve... Gecen farkettimde, sadece bu guzargahta gidip gelmemize ragmen, cuzdanimdaki paralar yerinde durmuyor. Evet, geldigimden beri arabayla nereye gidersem gireyim otoparka para vermek acayip kanima dokunuyor. Eskiden boyle miydi dicem (bu arada eski tam olarak sadece 9 ay onceye tekabul ediyor...), yok degildi bence. Yol kenarindaki butun ama butun bosluklar ispark olmus efendim. Park fiyatlari da ikiye mi katlanmis nedir? Bilmiyorum iste, en cok parka para vermek dokunuyor bana. Milano'da mi yasiyoruz ya? Sinir oluyordum bu park isine, araba kiraladigimizda aksam arabayi nereye biracagiz stresine... Gunluk ya da gecelik farketmiyordu. Fiks 20 euro, yani 39 YTL. (babam usulu bir hesaplama; (X*2)-1 :)

Neyse bu arada bu da Barcelona'daki otopark tabelalarindan bir ornek. Daha once boylesini gormedigimden enteresan geldi. Saatlik ve gunluk tarife disinda, musterinin bilgisine diye dakikalik parkin fiyatida en basa not dusulmus (cok merak ediyorsaniz diye:). Son olarakta gunluk parkin fiyatina dikkati cekmek isterim, 41,70 euro; yani (41.70*2)-1=82.40 YTL... Yuh demek istiyorum!

Shakerato

2008-07-04T16:33:00.001+03:00

Eskiden kahve icemeyen bir insandim, sirf sicak diye!
Ama insan degisiyor zamanla, artik frappucino'dan baska seylerde icebiliyorum; espresso, macchiato, latte macchiato, maracchino, shakerato.. ama en onemlisi artik bunlari birbirinden ayirabiliyorum.

Shakerato Trento'da ogrendigim son numara. Kahve aromali, buzlu ve oldukca keyifli. Tarifi de cok kolay.

1/2 bardak sicak espresso
4 cay kasagi seker
1 bardak buz
Kesilmis limon

Espresso ve sekeri blendera koyuyoruz.
Buzu da ekleyip, 15 saniye karistiriyoruz.
2 Martini:) bardagina (usulu buymus:) esit olarak bolup, servisini yapiyoruz. Limonla susleyip tadini cikariyoruz.

Trento

2008-07-03T20:06:00.003+03:00

Sene basindan beri konusupta, yapmaya firsat bulamadigimiz bir seydi Trento'ya gitmek. Sara bize surekli bizi bekledigini soylemesine ragmen, belirledigimiz tarihlerden evvel ya onun bir programi cikti ya da bizim. Sonucta okul bitti, insanlar evlerine gitmeye basladi. Milano bize kaldi. Artik yeni mezun ve issiz tasarimcilar olarak, Cinque Terre'den de donunce gercekten yapicak bir sey kalmadi. Sara da Afrika'ya gitmeden once artik bizi evine buyur etmek istedi. Pahali tren biletleri arasinda kaybolurken az daha vazgeciyorduk ki, Sara'nin Milano'da oldugunu ogrendik, kendimizi onun soforlugune biraktik. Ne yalan soliyim nerdeyse pisman oluyorduk ama bizi o kadar eglendirdi ki, gelis yolculugumuzu unuttum gitti.

Italya'nin Trentino bolgesindeki alplerin eteklerinde kurulmus Trento'ya, yemyesil dag manzarali yollardan kivrila kivrila, uzum baglarini izleyerekten girdik. Tahminimden buyuk cikan, kucuk bir sehir. Gayet sevimli ufak bir italyan sehri, bu sene ki diger favorilerim gibi. Sehir guzel, hava guzel, Degasperi Malikanesinde de el ustunde tutulmak guzel:) Daha ne isteriz ki derken, Sara'nin annesinin yemekleriyle midelerimizde ev yapimi gercek italyan yemekleri gordu sonunda. Risotto al Porcini, Gnocchi Verdi yemek sene sonun nasip oldu resmen, ama oldu sonucta. Bende yapmaliyim bunlari diye kafaya da koydum, tarifleri aldim, bekle beni mutfagim:)

Trento'ya vardigimizda bizi karsilayan Risotto al Porcini

Gnocchi Verdi'nin yapimindan kareler

Hamarat baba ornegi... Burda kendisi Sara'ya konusma yasagi getirdi. Gnocchi'leri daha cabuk yuvarlasin da, mideye daha cabuk indirebilelim diye.

Gozumuzde gunun, haftanin, ayin ahcisi Sara'nin annesi:)

Bu da gorsel ve kokusal tetikleyicilerden dolayi gozu donmus bir insan..

Mono.Dia

2008-07-03T19:54:00.002+03:00

Trento'lu Mono.Dia.
Gitar ve vokalde hem Ivan Daldoss hem Sara Degasperi.
Sara bizi kirmadi ve evinde bize mini bir konser vermeyi kabul etti.
Eski erkek arkadasi Ivan'i cagirdi ve calip soylediler. Cok tatlilardi...

S. Margherita - Portofino

2008-06-29T17:51:00.010+03:00

Cinque Terre'den sonraki duragimiz Portofino. Riomaggiore'den bindigimiz trenle 50 dakikada Santa Margherita'ya ulastik once. S. Margherita Portofino tabelasi karsiladi bizi istasyonda. Dolayisiyla istasyondan cikinca sasirdik kaldik. Sila'nin komik Portofino maceralarini dinledigimizden bazi bildiklerimiz, beklentilerimiz vardi. Portofino ufacik bir sahil kasabasi olmaliydi mesela. Ufacik bir limani cevreleyen, rengarenk evler, sik butik dukkanlardan olusmaliydi. Halbuki bizi sezlong ve semsiyelerle kapli upuzun bir sahil karsiladi. Icimize bir kurt dustu ama biz basimiza gecen gunesle etrafta yalpalar haldeydik. Mehli sokaktan gecen birine sorunca ancak, oranin Portofino olmadigini anladik. Portofino'ya tren olmadigindan, Santa Margherita'da inilip tekne ya da otobusle geciliyormus diger tarafa. Bizde daracik yollardan surekli korna calarak gitmesi meshur otobuslere atladik. 10 dakika sonra Portofino'daydik. Ve hersey tam da onceden duydugumuz gibiydi, ufacik kisacik bir sahil, irili ufakli tekne, hatta yatlarla silme dolu bir liman.

Ufak koyu gezip, manzarasinin guzel olabilecegini dusundugumuz kaleye tirmandik sonra. Kalenin icine giremesekte iki tarafi rengarenk ciceklerle bezenmis daracik yollarinin akisina biraktik kendimizi. Deniz gunes tatili ya bu, illa denize giricez ama nerden diye dusunurken, 'public beach' tabelasini gorup gosterdigi yonde ilerledik. Sahile indigimizde bizi ufacik ve bombos bir koy karsiladi. Iste sonunda bir yerin denizi bana Bodrum'un denizini cagristirdi ve sonunda kendimi serin sularina biraktim Portofino'nun.

Biz vardigimizda bombostu sahil ama gelip gideni hic eksik olmadi. Italyanlar, fransizlar ve nerden geldigini cikaramadigimiz bazilari gunumuze renk katti resmen; pembe, mavi, siyah gibi:). Biz hemen hemen hepsinin nereli olduklarini anlarken, onlarin bizim konusmalarimizi dinleyip anlayamamasi (fransizlar haric!) ilk defa beni bu kadar eglendirdi.

Cinque Terre

2008-06-29T15:08:00.007+03:00

Akdeniz kiyisindaki Cinque Terre; Milano'dan yaklasik 3, Genova'dan 2 saat suruyor trenle. Riomaggiore, Manarola, Corniglia, Vernazza, Monterosso isimli 5 kasabadan olusuyor bu bolge. Azgin dalgalarin vurdugu sarp kayaliklardan, mavi ve yesilin tonlarindaki berrak sulardan, kayalik sahillerden, sayisiz basamaklarla ulasilan rengarenk evlerden ve bu bes kasabayi birbirine baglayan yuruyus yollarindan olusan bu alan, milli park kapsaminda. Bir rivayete gore birbirinden guzelmis bu bes kasaba:) Bir rivayet diyorum cunku insanlar aslinda bir gunde hepsinin gezilmesinin mumkun oldugunu soylemesine ragmen, biz gezemedik, daha dogrusu gezmedik. Gunesle, denizle ve yemekle o kadar hasir nesirdik ki, zamanimiz olmadi.

Ilk once bu bes koydan en dogudaki Riomaggiore'ye gittik. Yokusu tirmanip odamiza vardik. Balkondan uzaninca kilisenin sag duvarina degebilecegimiz enteresan yerlesimli odamiza esyalarimizi birakip, kendimizi once yemege, sonra denize verdik.

Denize girmek tehlikeli ve yasaktir tabelasindan sonra ne gorelim?! Dev taslarla kapli ama silme insanla dolu olmasindan dolayi gozukmeyen bir plaj.. Rengarenk bir manzara, tam fotograflik bence. Yani fotograf cekmek icin uygun ama orda yatmak, denize girmek icin degil. Insanlarin aralarindan ziplaya hoplaya plaji gectik, kayalara tirmandik ve kendimize bir duzluk bulmaya calistik. Sonrasi bir ruya gibi, hatirlamak istemedigim... O yosunlarla kapli kayalarda ciplak ayak yuruyerek, onlarin ustunden kayarak denize girmek ve cikmak... Hic bana gore degil derdim ama becerdim. Yosunlara degme korkumu yendim mi?, tabii ki de hayir:)

Neyse gunun sonunda bir daha burdan denize girilmeyecegini ogrenmis ve yeni koylari kesfe cikmaya hazirdik ve kumsal sahiliyle meshur MonteRosso'ya gittik trenle 10 dakikada. Bir anda cok daha turistik bir kasaba karsiladi bizi. Gece isiklandirilmis sahiliyle hemen hosumuza gitti, restoran cesitliligi ile de gonlumuzu fethetti.

Ertesi gun sabah kizlar uyurken fotograf avina ciktim oncelikle. Onlar uyaninca da hemen MonteRosso sahiline attik kendimizi.

3 sezlong, bir semsiye kiraladik ve sahilin tadini cikardik. Kremlenmeme ve golgede yatmama ragmen, en cabuk yanma rekorumu yine elden birakmadim. Yaniklarimdan dolayi kendimi teselli etmek icin kendimi deniz mahsullu spaghettinin ellerine biraktim:) Galiba zeytinyagli fasulyeden sonra en sevdigim yemek bundan boyle 'Spaghetti ai frutti di mare'... Yani hala fasulyenin onune gecebilmis degil kendisi ama olsun...

Bu arada dun aksamda 'Gnocchi' yedigimden bahsetmis miydim??
Gnocchi, tabii ki de bir italyan yemegi. Corba ya da makarna gibi ana yemekten once servis edilen bir giris yemegi yani primi piatti (ilk tabak). Patates, irmik, bugday unu, ekmek kirintilari gibi farkli malzemelerle yapiliyor ve afiyetle yeniyor. Bence bir tabak gnocchinin ustune de baska bir sey yenemiyor cunku insani acayip tikiyor. Milano'da ne zaman gnocchi yesem, fenalik gecirecek gibi olmama ragmen, MonteRosso'da hicte oyle olmadi. Belki ustune birsey yiyebilecek durumda degildim ama sanirim yapilis seklinden olucak hic cok gelmedi.

Sonuc olarak Manarola, Corniglia, Vernazza bir daha ki sefere kaldi. Zaman nasil gecti gercekten hic anlamadim Cinque Terre'de. Aksamlari odaya gitmeden once, yokus ustundeki dev banklarda uzanmak ve yildizlari seyretmek cok guzeldi ama dostlarima olan ozlemimi deprestirdi. Acaba ne zaman, kimlerle gelirim buraya diye hayallere daldim. Yani tekrar gelinecek yerler arasinda Cinque Terre ama bu yaz oncelikle Bodrum'a gidilecek ve hasret giderilecek hem Bodrum'la, hem dostlarla.

Presentazione Finale

2008-06-24T18:31:00.009+03:00

Ne gundu! Scuola Politecnica di Design ile birlikte ogrenim hayatimima noktaya koyacagim gun, okuldaki son sunum gunum. Ama heyecana gerek yok.. Cunku okuldan soyledigine gore, biz pek konusmayacakmisiz, daha cok islerimiz konussun diye guyya... Sonuc olarak sunum 17:00'da ama 12de okulda olunacak dendi. Bizde daha onceki deneyimlerimize dayanarak soylediklerine uymadikk. Evde rahat rahat giyindik suslendik, 3 gibi evden ciktik. Etek giydik ya, bisiklet yalan oldu, uzun bir aradan sonra tramvaya kaldik. Ne bilelim yoldaki calismalar yuzunden hattin adi disinda herseyini degistirdiklerini. 15 dakikada gitmemiz gereken yolu; tramvay, otobus ve yuruyerek nerdeyse 1 saatte astik, kan ter icinde kaldik. Okula vardigimizda zannediyoruz ki rahat gecirecegimiz 1 saatimiz var. Halbuki o da yok.. Meger dijital portfolyomuz icin laptoplarimizi getirmemiz gerekiyormus. Haydaa!! Dustuk yine ev yoluna. Eve gitmek koymadi da, 5 kat cikmak koydu her zamanki gibi. Neyse ucu ucuna yetistik sunumumuza. Web ogrencileri islerini paylasti, bize sira gelince hocalar konusmaya basladi tek tek. Ve sunum basladi ve bitti. Neye ugradigimi sasirdim resmen.

Konusmalar bitince yan masaya yerlestirdigimiz islerimizin basina gittik, katilimcilara yardimci olmak, sorularini cevaplamak icin. Sonuc olarak ben boyle sunum gormedim. Ne bir feedback alabildik, ne de baska bir sey. Kartvizitler kapis kapis toplanildi arkadaslardan, fotograf cekildi ve aperitoya gecildi. Ve okul bitti. SPD ile iliskim bitti. Italya maceramin cogu bitti, azi kaldi. Ben okulumdan hep yakimdim durdum ya, simdi istedigim oldu dedim. Ama yine mutlu olamadim. Icim burkuldu. Insanlar vedalasmaya basladi, benim gozlerim doldu. Neden hep boyle oluyor?

Spd Turk Kadrosu; Gozde, Mehlika, Murat, Nihan dortlusu.

Kulaklarini bol bol cinlattigim sevgili Prof. Luca..

Meksikali Velia, Amerikali Nancy ve Costa Ricali Mariana ile.

Tam kadro, Spd Master Visual Design.

Portfolyo

2008-06-24T03:11:00.000+03:00

24 haziran itibari ile SPD'ye noktayi koydugumuz gibi, gerek computer design, gerek information design, gerek portfolyo design derslerine noktayi koymus bulunuyorum. Iclerinde en zevk aldigim hangisi karar veremiyorum ama benim icin su durumda en onemli olan portfolyo tasariminin sonuclarindan memnun oldugumu soyleyebilirim. "Everything starts with a line..." concepti ile olusturdugum isler; teaser, recall, cv, basili ve digital portfolyo olmak uzere 5 parcadan olusuyor. Treaser basvurmak istedigim ajanslara, ya da ulasmak istedigim musterilere yollayacagim merak uyandirici ilk 'sey'. Ustunde adim degilde, sadece digital portfolyomun bulunabilecegi websitemin adresi bulunuyor. Bir is gorusmesine cagrilmam durumunda, basili portfolyomu ve cv'mi alip gidiyorum. Yok eger beni uzun bir sure aramazlarsa, onlara kendimi hatirlatmak adina recall'um olan flipbooku yolluyorum.
Yani isi kapabilmek adina elimden geleni ardima koymuyorum. Hic bana gore degil aslinda bunlar, peki bu durumda benim istedigim nedir diye kendime soruyorum. Cevap yok.

...

2008-06-23T15:57:00.007+03:00

Gectigimiz 10 gun seker gibi geldi bana. Surpriz Istanbul yolculugum tam olarak hayal ettigim, 6 aydir kafamda kurdugum gibi gecmemesine ragmen, tekrar evde olmak bunyeme iyi geldi. Sunumlar oncesi hazirlamam gereken odevler icin cogu zamanimi evde gecirsemde; ailemi, arkadaslarimi ve elbette corabi gormek superdi. Gunduz gece demeden ayaklarimin dibinden ayrilmayan askimi o kadar ozlemisim ki, surekli minciklayip durdum. Top oynadik, cimlerde yuvarlandik, kendisi bana modellik bile yapti.

Gorkem'i, babami, babaannemi habersiz gelisimle sasirtamamak, OSS sirasinda ailemin yaninda olmak, aylar sonra dayimlari gormek, babaannemin yemeklerinden yemek, bir mrl organizasyonu ile ipek, merve, nihan uclusunu sasirtmayi basarmak (mi?), Gorkem'le Bebek'e gitmeyi karar verip, park yeri bulamadigimiz icin sadece transit gecmek, Ipek'in yeni evini kesfetmek, Turkiye- Hirvatistan macini izleyip (daha dogrusu heyecandan izleyemeyip) sevinmek, Ipek'le bulusup kahvalti sofrasinda sohbet etmek ve Zeynep'in bale figurleri esliginde kahvelerimizi yudumlamak. (Zeynep'le orada tanistik bu arada, eksik bilgi olmasin:)
'Ben tee italyanlardan gelmisim, beni takan yok' gibi hissetmeme neden olarak once annemi, sonra babami (is icin!) Bodrum'a yolcu etmek:) Zaman nasil gecti anlamadim sonuc olarak...

Evet bu 10 gun yetti bana belkide. Kendimi yenilenmis hissetmem icin yetti. Istanbul beni kendime getirdi. Tamam dedim kendi kendime, artik gitme vakti geldi. Bitirmen gereken bir kac isin kaldi 24undeki sunumlardan once. Sali gunku sunumun altindan da kalktigin anda, artik mezunsun ve simdilik ogrencilik hayatina noktayi koyuyorsun.

Ama olmadi. 20:40 Bergamo ucagi beni Milano'ya goturmedi. Annem ve babam sehir disinda, taksi-otobus ikilisiyle geldigim havaalaninda kisildim kaldim. Ucagim rotar yapmis efendim. Hemde saat kaca belli degil, belki 2, belki 3'e... Yani sonunda bende MyAir'in gazabina ugradim. Hemde sessiz, sedasiz, habersiz bir sekilde. Ne bir mail, ne bir mesaj geldi oncesinde. Bavulumu verdim, pasaporttan gectim. Ucagin adinin ekranlardan silindigini gorene kadar sakin bir sekilde bekleme salonunda bekledim. Yanima aldigim krakerler ve MyAir'in ozur dilemek amaciyla verdigi yemek kuponu ile (ancak gece 11'de gecerli oldu kendisi) karnimi doyurdum. Kelime bulmaca oynadim, once The Science of Sleep'i seyrettim, Pride and Prejudice'a baslayip bitiremedim. Oturur pozisyonda uyudum, dolmus gibi dolup dolup kalkan ucaklarin kazak, arap, dagistanli, ingiliz, hollandali yolcularini izledim.

Bilinmeyeni bekleyip, gerildim de gerildi. Pasaporttan gectikten sonra, yetkili kimseye ulasamamanin verdigi sinir bozuklugu ile sinir kupu olmus bir ucak dolusu insanin volta atmaya basladigini dusunun, iste o bizdik:) Ucak 03:30 falandi havaalanina indiginde, ve 4 oldu biz bindigimizde. 8 saate yakin rotarla, Milano'ya sag salim geldim ya, projelerimi istedigim gibi zamaninda bitip, okula teslim ettim ya, daha ne istiyim ben. Insan kotu seyleri hemen aklindan siliyor. Bende bu olayi unuttum gitti ertesi gun.

Surpriz!

2008-06-19T02:10:00.002+03:00

Bir suredir kendime blog yasagi koymustum ki, kimseler ben nerdeyim, neler yapiyorum bilmesin duymasin. Uzun zamandir Istanbul Istanbul diye kendimi yer olmustum, acaba ne zaman giderim, gidersem neler yaparim diye hayaller kurmaya baslamistim. Herkesi, herseyi ve her yeri acayip ozlemistim... Gorkem sinava girecegi zaman onun yaninda olma fikri cok uzun zamandan beri aklimda olan bir sey olmasi ragmen, bana yine son dakikada estiler ve ben harekete gectim. Kimselere soylemeden Istanbul'a gideyim, surpriz yapayim dedim. Tabii ki de beceremedim.. Yok bilet problemi, yok bizimkilerin evde olmama ihtimali derken kendimi anneme bu surprizden bahsederken buldum. Biletimi 2 gun kala annem aldi, beni final projeleri nasil bitecek heyecani sardi bu seferde. Ama istanbul'a gitme, bavul hazirlama heyecanlari agir basinca, ben odevleri unuttum gitti ve yola ciktim.

Once Gorkem ile karsilastim evin kapisinda, yuzunde saskinlik otesi bir ifade, dilinde ben tahmin etmistim.. Arkasindan babam ve tabi babaannem, ben anlamistim, ben hissetmistim... Beceremedim sonuc olarak, kimseyi gercekten sasirtamadim. Meger herkes benim gelmemi bekliyormus, bu durumda her ortamda tek sasiran kisi ben olmayi basardim.

Cuma gunu gelmeme ragmen arkadaslarima telefon acamadim, resmen psikopat oldum:) Pazartesi gunu onlara da surpriz yapicam ya... Elleri dert gormesin mrl, bir guzel organizasyon yapmis, butun kizlari Vapiano'ya toplamis. Ben ve sevgili Ipek:) onlardan 5 dk. sonra damladik. Sonuc sevgi seli:) Acayip ozlemisim herbirini. Yedik ictik, konustuk, son havadisleri paylastik, benim cenem dustu.. Ve ben artik bir senedir Milano'da neyi ozledigimi gordum, bizim kizlari:)

Bi donsem su Milano'dan, neler neler yapicaz biz ya... Ipek'le nasil pisirip, yiyip, icip, gezicez, fotograflar cekicegiz; Merve, Meral, Ipek, Nihan ile neler paylasip, ne isler ceviricegiz...

Son olarak aciklik getirmek istedigim bir konu var ki, o da su.. biz neden Vapiano'ya gittik?... neden bilmiyorum ama ben hic yadirgamadim italyan restoranina gidisimizi. Iceri girince farkettim aslinda ve aa pizza, aa makarna oldum ve tabii ki de yemedim. Icim disim pizza olmus, makarna olmus gibime geliyor. Halbuki yok ole bisi, en son ne zaman pizza yedigimi hatirlamiyorum bile... keske blogumda hatirlamasa, sirlar ortaya cikmasa...

Canimin Ici...

2008-06-15T11:37:00.007+03:00

Canimin ici su anda sinavda... Ama sanki su anda sinavda olan benim, onu bilmiyorum ama ben cok heyecanliyim. Ona bol sans, aklini toplayabilmesi icin heyecansiz bir 3 saat diliyorum. Opuyorum, sariliyorum, isiriyorum onu:)

Fal?!

2008-06-10T21:00:00.004+03:00

Bu bilgisayar bunuda gordu ya, baska ne diyim ben... Milano'da yasamada, Italya'dan kahve fali baktirmada son nokta. Ben ki ne agzima kahve surerdim, ne pisirmeyi bilirdim, ne de fala merakliydim. Ama simdi uzaktayim demeden; Mehli ile kendime kahve hazirliyorum, iciyorum!!! ve Istanbul'daki sevgili ipek arkadasima fincanimda neler gordugunu soruyorum. Beni taniyanlar bu iste bir bit yenigi var diyecek ve hakli cikacaklar. Butun bunlar tabii ki de info design dersi icin hazirladigim turk kahvesi kitabi icin... Ders icin olursa olsun, cok eglendigimi soyleyebilirim ve Ipek'e tesekkuru borc bilirim ;)

Afiyet Seker!

2008-06-06T21:17:00.006+03:00

Oglen yemegi, bir Chocolate klasigi...
Piccolo Mehli/Grande Velia/Medio Gozde:)

Kiss of the Flea

2008-06-05T18:18:00.012+03:00

Kukuxumusu soylenmesi zor olmasina ragmen, unutulmasi da zor olan bir isim. Mikel Urmeneta'nin kaleminden cikan karakterler ile her donem yeni koleksiyonlar hazirlayan bu ispanyol markanin mottosu "to laugh at everything"mis. Gercektende tasarimlari pek sempatik. 'Bunlar benim olsun muuu?' dedirten cinsten, ya da calisma ortamini gordukten sonra, 'bende burda calismak istiyorumm' dedirten..

Festa della Repubblica_Andrea Bocelli

2008-06-02T15:58:00.002+03:00

2 Haziran, pazartesi okulun tatil oldugunu soyleyen bir mail alinca "Festa della Repubblica"nin farkina vardik ama, tam bir ogrenci psikoloji ile pazartesilerimiz zaten bos gunumuz oldugundan sevinemedik. Tatil ya da degil, bizim icin hic bir sey degismedi gerci ve biz sabahtan aksama projelere cebellestik. Aksam 9 sularinda Duomo meydanindaki Andrea Bocelli konserine kadar, bugunun Italyanlar icin ne ifade ettiginden habersiz evdeydik.

Evden ciktigimizda, Milano tam bir hayalet sehirdi. Sokaklarda in cin top oynuyor ve tabii ki de butun kepenkler kapali... Bu adamlar her firsatta kepenklerini kapatmak icin can atiyor, zenginlik diz boyu olucak, para kazanmak istemiyorlar gibi gozukuyor. Neyse bisikletlerimize atlayip, Duomo'nun yolunu tuttuk ve meydanin kalabaligindan uzaklarda bir yerlere bisikletlerimizi baglamaya karar verdik. Meger sokaklarda olmasi, saga sola yurumesi gereken insanlarin hepsi buradaymis. Normalde anlamsiz bir sekilde buyuk gozuken bu meydanin boyutlari kurulan sahne ve onun onunde toplanan kalabalik ile anlam kazandi gozumde ilk defa.

Gelelim gunun anlam ve onemine; 1946ya kadar monarsi ile yonetilen Italya'da, 2 Haziran 1946da resmen cumhuriyet ilan edilmis. Dolayisiyla Festa dellla Repubblica gunu Italya cagdas tarihinin kilit olayi olarak kabul ediliyor ve kutlaniyormus. Bu kutlama anisina da, Italyan tenor Andrea Bocelli sahne aliyormus. Dunyadan habersiz evimizde pineklerken, Orcun iyi ki bizi haberdar etti de, bizde gittik gorduk. Kendisini tanimadigimizi zannederek yola ciktik. Meger taniyormusum da haberim yokmus. Isim bilmedigimden ya da bildiklerimi hemen unuttugumdan kendisini bir de sahnede dinlemem gerekiyormus. Gercektende insanlarin buyuttugu kadar varmis bu aksami, bu sanatciyi.

Dunyanin en iyi tenorlerinden biri olarak lansedilen muazzam bir ses. 12 yasinda basina gelen bir top dolayisiyla kor olduktan sonra hukuk fakultesini bitirmis ama muzigi tercih etmis kendisi. Iyiki de oyle yapmis, ve insanlari bu guzel sesten mahrum birakmamis. Sahneyi bariton Gianfranco Montresor ve soprano Adriana Damato ile paylastigi bu gecede; Verdi, Puccini, Bizet, Mascagni, Bixio sarkilari seslendirdiler. Eugene Kohn tarafindan yonetilen orkestrada gayet iddialiydi.

Merak edenler, unutupta hatirlamak isteyenler, Deezer'dan "Andrea Bocelli" aratilip, dinlenebilir...

Puerto Alegre_Felice Compleanno, Karla!

2008-05-30T18:35:00.009+03:00

Cuma gunu okul sonrasinda tam olarak bir pestildim, hani su barselona'da fotograflarini cektigim renkli sekerlemelerden. Ders bittikten sonra kosa kosa eve gelen gozde'nin yerini, bisikletinin pedallarini cevirmekten aciz bir insan almisti, dolayisiyla da eve gelisimi istemeyerek erteledim. Sirtimda bilgisayarim, 5 kat (66 basamak) surunerek yukari ciktim ve pijamalarimi ustume gecirip yataga zipladim. Uyumusum. Mehlika disari cikmis, islerini halletmis, donmus ve ben bu arada hep uyumusum. Eskiden hic sevmezdim gunduz uyumayi, zaten istesemde uyuyamazdim. Artik degistim sanirim, gece uyku duzenim degisince, gunduz de degisiyor dogal olarak. Acayip mutlu oluyorum ogle uykusuna yatinca:) Gece disari cikinca rahat ediyorum, calisacagim zaman rahat rahat oturuyorum bilgisayarimin basinda, vs.. Neyse benim hic disari cikmaya niyetim yoktu ama ust katimizdaki kurtlu:) arkadasimiz o kadar israr etti ki, bir anda kendimi giyinirken buldum. Puerto Alegre diye bir restoranda Karla'nin dogumgunu varmis, herkes orada olacakmis. Gittik, gorduk, yeni bir yer ogrendik. Maya tapinaklari esintileri iceren bir mimari, suslemeler, ayrintilar... Yer cok sahane olmasa da, yok danslar, sovlar ve mojitolar derken herkes guzellesti, restorani kapatana kadar zaman nasil gecti anlamadim. Nathan, guduk:) futbolcu, antrenor derken baya gulduk. Nihan'in elinde malum gulu, Giorgio da bizi evimize birakinca iyi geldi bu aksam, oglen pestil olan vucuduma.

"No"

2008-05-30T15:35:00.013+03:00

Bugun sonunda hocalardan bekledigim soruyu aldim. Aslinda sevgili Luca bana yoneltmemisti soruyu ama olsun, ben cevapladim ve rahatladim. Kendisi her zaman ki gibi hizli hizli (gerci her zaman ki hizi, hizlari..) italyanca konustu ve sonunda sinifa anladilar mi diye sordu? Buraya kadari, her zamankinden. Ama sinif tepkisiz kalinca, sinifa "ne o italyanca bilmiyor musunuz?" diye sordu. Bende olagan gucumde caktim orda "no"yu. No diyince bir hafifledim ki anlatamam. Kendisi once bir gerindi, bir hazirlandi, gorende ingilizce konusacak sanir. Yok ama bastan bi daha italyanca anlatti. Bu sefer anladim, heralde korkumdan olucak. Biliyorum, hala italyancayi tam olarak kotaramamis olmam benim problemim, okulun degil ama buraya basvururken benle ilgilenen arkadas, dilin problem olmayacagini, kisa zamanda bu isi basarabilecegimi soylemisti. Pardon ama sen benim dil ogrenme kabiliyetimi nerden biliyorsun be kadin demek istiyorum sevgili Pepe'ye. Bugun herkes sevgili benim icin, sevgi doluyum yani. Ya da sevgi dolu degilim ama olmaya calisiyorum...

Ders cikisinda o kadar bitkin dusmustum ki, eve isinlanmak istemekteydim. Ama Mehli'nin kacak oldugunu ogrenince, Velia'lara takildim. Ust katta bir aperitivo varmis; nike, reebok, adidas gibi markalarin limited edition, antika :) modellerini sergiliyorlardi. Onlara baktik, yedik, ictik, eglendik.

BCN_Gaudi'nin Sehri

2008-05-26T19:37:00.008+03:00

Barcelona'ya gidipte, sadece yemeklerinden, sokaklardaki canli mankenlerden ve Dali'den bahsetmek yetmiyor elbette. Son olarak bu sehirde insani daha dogrusu beni en cok etkileyen iki seyden sozedicem. Bir cok yerde bu sehrin Gaudi'nin sehri olarak lansedilmesine sebep veren essiz stili ve kisisel tasarimlari ile Gaudi eserleri ve upuzun sahili.

Ilk gun sehir turumuza Park Guell'den basladik. Iyi ki de oyle yapmisiz, daha parkin kapisini gordugum anda mutlu oldum, hatta nese doldum. 1900-1914 yillarinda Gaudi tarafindan hazirlanan bu park, su anda UNESCO World Heritage Site kapsamindaymis.
Gelelim giristeki pencere kenarlari mozaiklerle kaplanmis, cati ve bacalari sekerle ortulmus gibi gozuken iki eve... Bu evleri sanildigi gibi Gaudi yapmamis aslinda, ama satilmaya calisilip basarilamayinca Gaudi satin almis ve tasinmis buraya. Sonra da ver elini, her biri birbirinden farkli mozaik desenleri ile kapli koca meydani cevreleyen bank, tavanlari susleyen cini isleri, acili kolonlari ile yola destek olan patika... tasarimlari.

Park Guell ile baslayan Gaudi turuna, Sagrada Familia ile devam ettik. Yapimi 1882 de baslamis olup, hala da bitmemis olan bu muazzam katolik kilisesi wikipediadan okudugum bir rivayete gore 2026'da bitecekmis, iddiali bir durum. Yapi basli basina enteresan, Gaudi buranin tasariminda baska mimarlardan ya da akimlardan degilde dogadan esinlenmis. Ayrintilarini gorunce de buna gercekten inandim. Yalniz Gaudi'nin kendi kontrolu altinda yapilan kismi ile o oldukten sonra yapilan kisimlari arasinda daglar kadar fark var ve insanin bu yeni mimarlara bir 'olmamis..' diyesi var diye dusunuyorum. Gaudi'nin gosterdigi ozen , ayrintilarin hoslugu eksik bence. Gaudi bu kiliseyi insa ederken, musterimin acelesi yok diyormus. Keske elini cabuk tutsaymis ve isini bitirip baskalarinin ellerine birakmasaymis. Mehli'den aldigim bir rivayete gore de, Gaudi 15 sene bu is ustunde calistiktan sonra bir gun karsisina gecmis bakarken, araba carpmis ve olmus. Valla ben Mehli'nin yalancisiyim, dogru mu bilmiyorum ama bu hadise bu kiliseyi benim gozumde iyice buyutuyor. (Bu arada Mehli baska bir hikaye olasiligindan daha bahsetmisti ama ben sanirim onu bunun kadar heyecan verici bulmadigimdan, aklimdan silmisim gitmis.)

Sagrada Familia'dan sonraki Gaudi duraklarimiz, Passeig de Gràcia uzerindeki Casa Milà ve Casa Batlló.

Iste beni etkileyen butun bu gorsel solen disinda, bir sehirde baska ne olsa beni bu kadar mutlu ederdi diye dusunurken, tabii ki de uzun zamandir denize hasret kalmis bir deniz sevdalisi olarak aklim sahil seridine gitti. Aman tanrim dedim, bu kumla kapli upuzun sahil seridi de ne?! Ayakkabilarimi cikardim, kuma, suya dokundum, tas topladim. Bayildim, bayildim ben Barcelona'ya. Biliyorum daha yeni geldim ama, bi daha ne zaman gidebilirim acaba?

P.S. I Love You

2008-05-25T13:43:00.003+03:00

Gözüm yasliyken bile beni gulduren, cevabi olmayan bir cok soruyu tekrar tekrar dusundurten ve de romantizmin bu kadari dedirten bir film. Yalniz romantik komedi degil, dram. Temposu basta dusuk olsa da, bir sureden sonra surukleyeci bir hal aldi benim icin.

Figueres_Dali Theatre Museum

2008-05-19T17:45:00.003+03:00

Barcelona'dan trenle yaklasik 2 saat uzakliktaki Figueres'in yolunu tuttuk dunyadaki en buyuk surreal obje olarak nitelendirdikleri Dali'nin 1974 yilinda kendi yaptigi soylenen muzesini gormek icin. Ispanya ic savaslari sirasinda yikilan tiyatro binasinin kalintilari uzerine yapmak istemis bu yapiyi, dolayisiyla adini da burdan almis. 1904-1989 yillari arasinda yasamis Salvador Dalí'nin genclik zamanlarinda yaptigi islerden, son yillarindaki eserlerine kadar genis bir arsivi burada gormek mumkun. Icerde gezerken cogunlukla daha onceden gormedigim islerini gordum Dali'nin, mesela karisi Gala'yi resmettigi sayisiz tabloyu daha onceden gormemistim, ya da ikisinin adlarinin yazili oldugu takilari, vs.. Yine de az biraz hayal kirikligi yasamadim desem yalan olur, cunku esas bilinen, meshur eserlerinden pek bir sey goremedim bu muzede. Figueres yakinlarinda Dali'nin bir evi ve kale diye gecen bir muzesi daha varmis ve sanirim orda daha fazlasi varmis. Yinede o kadar yolu gitgimize degdi diye dusunuyorum, icerdeki islerinin yani sira sadece o yapiyi gormek bile cok guzeldi.

Ispanyolca degil Catalanca!

2008-05-19T13:43:00.001+03:00

Ispanya'ya gidiyoruz ya, zannediyorum ki fii tarihinde ogrenmeye baslayip yarida biraktigim ispanyolcamda belki ufacikta olsa canlanmalar olabilir. Halbuki biz Catalanca konusan Catalanlarin yasadigi, Catalunya'ya gidiyoruz:) Catalanlar Ispanya'nin icinde yasayan ozerk bir topluluk olarak geciyor, kendi dillerini konusuyorlar. Ve de ya ben ispanyolcayi tamamen unutmusum, ya da bu dil ispanyolcadan cok baska. Ayrica, Ispanya'da 7 milyondan cok Catalan yasiyor, kahvaltida domatesli ekmek yiyor:) Unlu Catalanlara ornek vermek gerekirse, Salvador Dali ve Antoni Gaudi'de Catalanlarmis efendim, Ispanyol degil yani. Bu hassas bir unsur tabi onlar icin. Yolda sadece bize yola gostermek icin dikcene bir yokusu tirmanan yasli amca bizim nerden oldugumuzu ogrendikten sonra, dilimizi bilmiyorsunuz heralde dedi. Mehli biraz ispanyolca diyince, biz ispanyolca degil, Catalanca konusuruyoruz diye duzeltti. Ispanyolca konusma cabalarimizi pek takmadi yani:) Sokakta yazilar tabii ki de Catalanca yaziliyor, metrolarda da ispanyolca ikinci dil, sansli oldugumuz yerlerde de ingilizce ucuncu dil olarak yazilmis. Son olarak bu dil Fransa, Italya ve Fransa-Ispanya arasindaki mini (San Marino kadar olmasin:) Andorra'da kullaniliyormus.

BCN_Human Statues

2008-05-19T11:00:00.004+03:00

'La Rambla' Catalunya meydani ile Colombus aniti arasindaki bufe, gazete bayiileri, cicek ve hayvan standlarini ve sayisiz yasayan heykelleri ile Barcelona'nin en onemli merkezlerinden biri olan ve surekli yasayan bir cadde. Ustundeki dukkanlari, standlari, restoranlari cok guzeldi de, yasan heykeller hepsinden guzeldi diye dusunuyorum. Daha onceden bunlardan cok gormustum ama bu kadar cok ve bu kadar yaratici olanlari ile karsilasmamistim. Zaten La Rambla'dan iki kere gectikten sonra, bunun orada ne kadar ciddiye alinarak yapilan surekli bir is oldugunu kavradim. Durulacak noktalar belli, vardiyalar belli, sirada bekleyip arkada hazirlananlar ortada fln. Neyse bende bir surusunun fotografini cektim ama en begendiklerimden bir secmece bunlar yalnizca; Edward Scissorhand ve Barcelovers. Bu arada bu yasayan heykeller arasinda acayip bir rekabet soz konusu cokluklari dolayisiyla. Bozukluk attiginiz taktirde, canlaniyor ve numaralarini da sergileyeme basliyorlar. Edward acayip tatli ama urkutucu bir sesle saclarinizi kesmeye basliyor yanina gidince. Kalp kiligindaki olan yakisikli arkadas ise butun karizmasini cizerek, yanina gelen sevgilileri kucakliyor, komik sesler cikarmaya basliyordu.

BCN_Paella-Pa Amb Tomàquet-Tapas

2008-05-19T10:15:00.004+03:00

Ispanya'ya gidipte yemeden donulmemesi gereken Valencia'ya ozgu ispanyol yemegi, Paella. Temelde icindekileri pirinc, safran ve zeytinyagi olusturuyor. Ayrica kensidi sebzelerle, et ya da deniz urunleriyle suslenerek servis ediliyor. Ben sebzeli olani tercih ettim. Bizde olmayan birsey olarak, italya'da da ana yemek olarak insanlar sadece sebzeyle karisik pilav yiyebiliyorlar. Italya'da daha denemedim ama Valencia usulunu sapli sig tavada servis edilen Paellayi basarili buldum.

Bu da, Paellamizi beklerken servis edilen Catalan Ekmegi (Pa amb tomàquet). Cokta degisik oldugunu soyleyemicem, bilgidimiz ekmek ustu ince rendelenmis domates. Ama ekmek kitir, ustune bi de zeytinyagi doktuk mu tuzla beraber, sahane! Sofradaki arkadaslarimizdan biri kendi hakkini sona saklayinca, herkesi sinirinden catlatti:), sizde hemen bitirmeseydiniz diyerek bizi kiskandirmayi basardi:/

Tapas konusuna gelince, Ispanyol mutfagindaki genis aperitif cesitlerine verilen genel ad. Sicak, soguk, yagli, kizarmali, et, balik, deniz urunleri, degisik soslarla suslenmis patates cesitleri derken gercekten acayip cok cesitten urunu kapsiyor. Milano'da aksam ustu gittigimiz aperitivolar gibi, ispanya'da da insanlar tapasa gidiyor. Ortaya herkes baska birseyler soyluyor ve masa donatiliyor. Yanina da soguk bira acayip yakisiyor. Aman allahim, bunu ben mi soyluyorum:)

El Tropico Latino

2008-05-10T20:00:00.002+03:00

Bu aksam kendi icinde oldukca alakasiz insanlar barindiran bir grup insanla, meksika yemekleri yeme aski ile El Tropico Latino'da bulustuk. Ilk izlenimim ortami ruhsuz bulmam olsada o rengarenk suslemelere ragmen, yemekleri gayet begendim. Fajitas salatami acayip yavas ve sindire sindire yedim. Hatta ben daha yarisina yeni gelmisken, herkesin bitirdigini farkettim. Sonuc olarak bu guzel restoranin guzel Brera'da oldugunu soyleyebilirim. Kendisi tekrar gidilecekler listesinde!

El Tropico Latino
Via S. Carpoforo, 7 Milano
Tel. 02 7200 2313

Chocolate is like ...

2008-05-08T19:54:00.009+03:00

"Chocolate is like..." bir "Luca" projesi. Donemin degil, senenin basindan beri photoshop ve illustratorda asla ama asla kullanmayacagimiz araclari ogrettikten sonra, bize bir proje verdi. 5 duyudan biriyle ilgili konusuna, tarzina, her seyine bizim karar vermemiz gereken bir is. Neyse bende daha onceden de bahsettigim gibi tehlikeli cekimlerde, cikolatalara takilip kaldim. Fotograflarini cekerken buraya da bir kac ornek koymustum. Sonucta ortaya soyut renkler, somut sekiller ve fotograflardan olusan, oldukca basit ama keyifli bir is cikti.

Architettura e Moda

2008-05-08T19:22:00.008+03:00

Editorial Design dersi de gecen hafta bitti ve "Architettura e Moda" kitabini da geri biraktik. Mehlika ile beraber yuruttugumuz bu projeye beraber yasadigimiz icin rahat rahat zaman ayiririz diye dusunuyorduk. Ama biz daha tam olarak baslamamistik ki calismaya, Rovereto gezisi sonrasi Tassinari haftaya sunumlari yapiyoruz dedi. Bolumleri tamamlayip, maketini yapiyoruz, fotografini cekip, kitabin kuratoru dahil jurimsi gibi bir topluluga ve sinifa sunuyorsunuz dedi. Tabi bizim kalbimiz orda bir daraldi ama zaman ne kadar az olursa olsun bu projede yetisti.
Projede emegi gecen ben ve Mehli disinda, birde sevgili Francesco var ki, kendisini burda anmak ve tesekkur etmek istiyorum.

Bu fotografi facebooktan bulduk:) Cocuk butun iyi niyeti ile, bir problemimiz olursa diye bize kartini verdi. Bizde internetten onun fotografini bulduk ve cekinmeden buraya koyduk. Hayir koydum:) Ama napiyim dayanamadim, cok komik!!! Ciddiyete donmek adina matbaadan da bir kac tane koyuyorum...

Otman Usulu Tatil

2008-05-04T21:00:00.001+03:00

Annemi ve babaannemi bekliyordum uzun zamandir. 26sinda geldiler ve bugun az once gittiler, zamanin nasil gectigini anlamadan. Guyya bu haftanin basi sonu iki ayri tatildi. Benim pek dersim yoktu guyya ve hep onlarla olucaktim. Ama oyle olmadi. Araya proje teslimleri, ve okulun ivirzivir isleri girdi. 24 saat annemlerle istedigim kadar gorusmemi engelledi. Biz yine de elimizden geleni yaptik, mesela ben oglenlere kadar uyumadim:), buldugumuz butun bosluklarda kendimizi Milano sokaklarina attik, ben anneme gectigimiz 7 ay boyunca bu sehirde nerelerde neler yaptigimizi, maceralarimizi anlattim, babaannem sayisiz yemekler pisirdi, araba kiraladik, 2 gunde birbirinden cok farkli 4 sehir gezdik, Verona, Venedik, Rimini ve Bologna'yi gorduk, ve tabi bir de San Marino var (ki o bir sehir degil ama 4 tarafi Italya ile cevrili bir ulke(cik:). E dogal olarak motor hiziyla yasarken, gezerken, yer ve icerken anlamadim ne zaman geldiler ve gittiler. Bende elimde yuzlerce fotografimla yine bilgisayar basindayim.

Verona

2008-05-04T20:38:00.007+03:00

07:45 oldu ve tekerlek dondu. Ilk defa bu kadar erken yola ciktik. Aslinda benim istegim hep buydu milano'dan ciktigimiz seyahatlerde ama birimizden biri su koyverdiginden her seferinde, hep gece kaldik. Neyse erken cikan yol aldigindan bizde aldik. 1.5 saat sonra Verona'daydik. Kuzey Italya'nin Veneto bolgesindeki yaklasik 300.000 nufuslu guzeller guzeli sehri diye bahsedildigini duymustum gitmeden once. Dedikleri kadar varmis, hatta daha fazlasi. Zengin Roma kalintilarina sahip kent merkezi, yazlari gerceklesen opera festivallerine ev sahipligi yapan 1.yy'dan kalma Arena, adi eski baharat pazarindan gelme Piazza Erbe, Romeo'nun tirmandigi soylenen Juliet'in balkonu, sehrin icinden gecen Adige nehri ve bu nehrin ustunu susleyen kopruleri... herseyi ile cok guzeldi. Aylardir Milano'da yasayan biri olarak, kendime neden daha onceden bir trene atlayip gitmedim diye kizdim:).

Venedik

2008-05-04T20:30:00.000+03:00

Maske festivaline gittigimizde, bir daha ne zaman Venedik'e gelirim de, bu sokaklarin tadini sakinken cikaririm diye dusunmustum. O gun bugunmus. Venedik sokaklari o gunku gibi kalabalik olmasa da, Hare Krishna ezgileri eski, dokuk ve yamuk binalarin duvarlarinda yankilanmasa da, yine bos degildi sehir. Gunlugu fiks 24 Euro! olan otoparka baska yer olmadigindan parkedip, midemize oturan agirlikla kendimizi denizin ortasindaki bir cok ada ustune kurulu bu guzel sehrin icine biraktik. Piazzale Roma'dan baslayan yolculugumuzu San Marco'ya kadar yuruyerek surdurduk. Yolculugun en zevkli kismi da, tabelalarin insani yonlendirdigi ana caddeden ayrilip ara sokaklara kivrildigimiz zamanlardi. Pencerelerinde camasir asili evler, daracik sokaklar, mini mini kopruler, evlerin onunde kayiklar... Her dondugum kosede baska bir surpriz, baska bir guzellik... Sanki bir film setinin icinde gezer gibi hissediyor insan kendini burda. Hemen kendini kaptiriyor ortama, kendini masal kahramani gibi hissediyor. Tek bir sorun kaliyor ortada. Masal kahramanlarinin bacaklarinin cok yurumekten agridigini hic duymadim daha onceden. Bu kadar kisa sure, yine yetmiyor bana. Bir daha ki sefer diyorum kendime, bir daha ki sefer adalara gidecegim, San Marco icin yurumeyecek tekneye binecegim, ana caddeden degil sadece ara sokaklardan ilerleyecegim.

Ayrica boyle bir tabelalandirma sistemi olmadigini, olmamasi gerektigini dusunuyorum. Hangi koseye gelirsek gelelim, butun yollar San Marco meydanina ve de Rialto'ya cikiyor onlara gore. Saga da donebilirsin, sola da diyor yani. Her kosede insanin aklini karistirmaktan ileri gitmiyorlar. Bir soylentiye gore dukkan sahipleri turistler onlarin dukkaninin da onundan gecsin diye San Marco'ya giden yolun onlarin onunden de gectigini gosteren tabelalar yerlestiriyorlarmis! :) Pes!

Rimini

2008-05-04T20:25:00.000+03:00

Italya'nin en guzel liman kentlerinden biri diye adindan bahsedilen Rimini, Adriyatik kiyisinda kilometrelerce sahili kaplayan plajlari, otelleri ve barlari olan bir sahil sehri. Ve aylardir deniz gormeyen bana, cok ama cok iyi geldi. Internette arastiripta buldugum fotograflardaki goruntuyle pek karsilastigimi soyleyemesemde daha yaz tam olarak gelmediginden Rimini'ye, denize giren 3-5 kisi, mayolariyla guneslenenler, kumsalda voleybol oynayanlar ve dev kumdan kaleler hayal etmemi sagladi binlerde rengarenk sezlongla kaplandiginda buranin nasil bir yer olabilecegini. Duyduguma gore denizi sig ve bulanikmis ama buraya sadece bu kumsalda saatlerce yurumek icin bile gelinebilir.

San Marino

2008-05-04T20:20:00.004+03:00

Dort tarafi ile cevrili, dunyanin en eski ve en kucuk cumhuriyeti olarak bilinen San Marino diye bir ulke varmis Rimini yakinlarinda. Eski derken, Italya'dan cikip San Marino'ya girerken, 'ozgurlugun antika topraklarina hosgeldiniz'e benzer bir pankartin altindan geciyoruz. Kucuk derken de, ben oldukca ufaltmistim onu kafamda ama kendisi bekledigimden buyuk cikti. (Gerci eksi sozlukte okuduguma gore en kucuk cumhuriyet olma ozelligini de 1968 yilinda baskasina kaptirmis...) Italyan kokenli yaklasik 20.000 nufuslu bu ulkecik, tertemiz tastan binalari, ustunde dukkanlarin sira sira dizildigi dik yokuslari, turistleri el ustunde tutan guleryuzlu dukkan sahipleri ile kalbimi fethetti. Sanki gercek bir ulke degil de, bir mizansen oynaniyor bu dar sokaklarda. O tas evlerin pencerelerinden sarkan kadinlar, aksam vakti gelince kapatacak pencerelerini ve gercek evlerinin yolunu tutacaklar gibi.

Bu da duzenin baska bir belirtisi. Sola parkedersem 1 saat, saga parkedersem yarim saat kalicam diyorsun. Yani bu ancak bu kadar kucuk bir ulkeysen ise yarayabilir, bizde olacak is degil yani.

Sezonu Actik!

2008-04-26T01:17:00.003+03:00

Havalar acayip isindi, inanilmaz guzellesti. Tabi dolayisiyle bizim kapi, pencere her yer acik ve ansizin "Komsu komsuuu..." sesleri evimizin icinde yankilaniverdi. Nihan ile Beril ust kataki teraslarina bizi davet etti; cay, simit keyfi yapmaya. Acayip guzeldi, 6. kattaki minik masamizda yedik, ictik, sohbet ettik:)

Kim Korkar 15 Kisiye Yemek Vermekten...

2008-04-23T18:47:00.004+03:00

Deli cesareti bizim ki... Bu hafta hamaratligimiz ustumuzdeydi. 40 m2 evimizde 15 kisiyi agirladik. Evimizi ve bizi bilenler saskinlik icinde kaldi tabi:), hem bu eve bu kadar insani nasil sigdirdik, hem de bu kadar insan ne yedi ne icti diye. Sabah uyandik ve o saatten sonra temizlik yaptik, yemekler icin alisveris yaptik, cesit cesit yemek yaptik;). Firinda patatesli kofte, ayran, pinkies in blakies, sigara boregi, yogurtlu kabak-havuc salatasi, meyve suslu muhallebi hazirladik. Kofteleri lavas icinde sunduk. En sonda lokum ve cezerye servisi yaptik. Insanlar mide fesadi geciriyordu sonlara dogru:) Ayran mi mayistirdi nedir, herkes sarhos gibiydi saat 12ye yaklasirken.

Rovereto

2008-04-21T02:38:00.008+03:00

Milano'dan yaklasik 3 saat uzaklikta, Garda yakininda, Trento'ya bagli Rovereto'da Museo di arte moderna e contemporanea di Trento e Rovereto'ya yani MART'a gittik sevgili editorial hocamiz Tassinari ile. Hocanin amaci bize bu kitap arsivini gostermek, bizim kuzey italya'da yeni bir sehir gormek:) Hava maalesef pek guzel degildi ama yinede Rovereto'nun havasini begendim. Zaten trenle nehirler ustunden, daglar arasindan, kasabalarin icinden gectik. Cok buyuk olmasa da Milano'da bir sehir sonucta ve sehirden uzaklasmak inanilmaz iyi geldi. Bembeyaz bulutlardan tepesi gozukmeyen daglarin arasina kurulmus bu sehir, yemyesil yapraklarla kusanmis sira sira dizili agaclar ile cevrelenmis. Yollari yeni, eski binalari bakimli, genelde olarak duzenli ve temiz geldi bana. Bi daha gider miyim bilmem ama, bunca zamandir neden Milano cevresindeki bir cok irili ufakli sehirleri gezmedim diye sorguladim kendimi Verona'dan gecen eve donus yolunda.

Sehir disi gezisine katilan minik kafilemizdan bir kesit.

Zona Tortona: Tasarim Zonu

2008-04-19T22:59:00.012+03:00

Via Tortona ve civarinda, her sene nisan ayinin ortalarinda tasarim gunleri duzenlenirmis. Adini daha onceden duymamiza ragmen, bir turlu gitme firsati bulamadigimiz bu bolgeye, bu hafta kurulan, icinde cogunlukla endustriyel tasarim urunleri bulunan sergiler, dukkanlar sayesinde gitmis olduk. Normalde insanlarin 2-3 gun ayirmak lazim demesine aldirmadan, gezebildigimiz kadar gezdik, gorduk, fotograf cektik, tutulduk. Sahsen gece yatmadan once kas gevsetici almak durumunda kaldim butun gun bisiklet ustunden inmedigimiz icin.

Tasarlanan bazi urunlerde acayip aklim kaldi... ben bunu neden dusunemedim oldum, klasik:) Mesela yemek yerken ahsap masanin ustu ve bacaklari bilyelerin yuvarlayabilecegi sekilde oyulmus 'Marbelous'. Hollandali Tineke Beunders tarafindan yaratilmis.

Erimis tavan ve masa lambalari; Light Blubs Pieke Bergmans'in eseri.

Tuketilip copu boylamasi planlanan tabak canak bardak sise teneke gibi urunlerin zarif porselen versiyonlari. (Italya'dan donerken yanimda acaba kac tane tasiyabilirim, onu hesaplamaya calisiyorum su anda:)

Erkek gomleginden yapilmis yuksek belli bir etek... Onu da cok begendim de, sozu gecen konu kiyafet olunca orda haddimi biliyorum ve duruyorum. Bahsettigimiz etegin bel kismini, gomlegin yaka kismi olusturuyorsa, benim belimi kac gomlek cevreler problemi hesaplamak istedigim turden bir problem degil.

Da Willy'de Deeev Pizza!

2008-04-19T01:19:00.009+03:00

Milano'nun en lezzetli pizzasi olup olmadigindan emin olmamama ragmen, en buyuk pizzasi olduguna kalibimi basacagim pizzalari yapan restoran eski Da Willy, yeni Uniko. Tortona sonrasi attik kendimizi, unuttuk pizzalarin buyuklugunu, verdik Mehli ile birer pizza siparisi. Pizzalar o kadar buyuktu ki, ortalama buyuklukteki dort kisilik bir masaya iki pizzayi bile sigdiramadik, pizzalar ortada ustuste bindi:) Bitirmeye yakin hayal etmeye calistim tabaga sigmayip dort bir taraftan masaya degen pizzanin mideme nasil sigmis olabilecegini... Sonlara dogru ortasini yiyip kenarlarini biraktim, Mehli'de kenarlarini yiyip ortasini:) Enteresandi.

Freitag

2008-04-14T19:29:00.010+03:00

Meger herkesin FREITAG'dan haberi varmis, bir tek benim yokmus. Suya dayanikli olsun diye dis materyali kullanilmis tir brandasi, askisi ucak kemeri, dikis yerlerindeki kaplamasi bisiklet ic lastigiymis. Her canta tekmis, essizmis:) Bi pisler ama guzeller. Ne de olsa nerde cins bir sey, canim onu begeniyor, cekiyor. Ama bu cantalar kokuyor. Hayir alacagim cantalari tabii ki de dukkana gidip koklamiyorum normalde. Gecenlerde arkadasinkinin ustune yatmistim ki, farkettim... Sonuc olarak iki kere dusunmek lazim, koku cok hassas bi konu.. Bu arada Zurih semalarindaki satis noktalari da cantalari kadar cins. Ust uste konmus konteynirlardan olusuyor. Onuda gidip bir gormek lazim.

Phuket'e mi Gitsem?

2008-04-12T14:12:00.010+03:00

Digital Art Direction dersi bu hafta bitti. Bitmeden once son olarak TodoMondo sitesine bir banner yapmamiz istenmisti. Bende internette gezerken ben nereye gitmek isterdim su anda acaba diye dusundum, ve Phuket'te Whale Shark Safari oldukca cazip geldi. O kadar buyukler ki, insanlar yanlarinda o kadar kucuk kaliyor ki, inanilmaz bir tecrube olur diye dusundum. Cok heycanlandim, canim acayip cekti ama dalmakta gozumu biraz korkutmadi desem yalan olur. Neyse; alt tarafi banner di mi? 3 sn.lik bisi olucak di mi? Yok efendim, Mehlikayla ben canimiz motion graphics yapmak cekior diye oturduk, saatlerce ilustrasyon yaptik, sonra ona storyboard hazirladik. Upuzun bir sey cikti ortaya. Sevgili Bernini de, aa sen bundan motion yaparsin bence dedi. Bende guldum:)

Tehlikeli Cekimler

2008-04-08T17:12:00.005+03:00

Ne kadar cikolatadan uzak durmaya calissam da, bu mumkun olmuyor. Ucu serbest birakilan odevler verildigi zaman hemen aklim o tarafa kayiyor ve ben yine kendimi cikolatayla hasir nesir bir durumda buluyorum. Gectigimiz iki hafta boyunca gerek Roma'da pizza ve makarnalarin, gerek Milano'da Mehli'nin annesinin yemekleri arasinda kaybolup ne yedigime hic dikkat etmemis, pantalonlarima girmekte zorlanmaya baslayip, dun sabah itibari ile rejime baslamis iken, insanlarin cikolata benzetmeleri ustune bir projeye baslamis bulunuyorum.

Projede kullanacagim fotograflarin benim tarafimdan cekilmesi gerektiginden, gecen gun kendimi supermarkete atip elimi kolumu her tip, cins, sekil cikolata ile doldurdum. Kasiyerin saskin bakislari altinda torbayi hizla kapip evin yolunu tuttum. Evip gelip masaya dizince cocugum gibi sevdigim cikolatalarimi (baya bi benimsedim onlari:), uzun bir sure ic gecirdim. Yemek istiyorum onlari ama bu mumkun degil tabi, once tek tek fotograflari cekilecek! Ondan sonra da yiyemeyecegim ya, cunku artik dikkat ediyorum yediklerime ya... Tabi ki de, cektigim cikolatalari bir bir yedim, hepsini olmasa da cogunu bitirdim. Acayip mutlu oldum bir sure, pismanlik baya sonra hissettim, ozellikle de daha fotografini cekmediklerimi yedigimi farkettigim zaman... Bu arada karnimda ne idugu belirsiz benekler cikti, acaba neden?..

Awake

2008-04-06T20:40:00.001+03:00

Ben ne diyeyim simdi bu filme... ne desem spoiler olacak...
Soyleyebilecigim tek sey hikayenin anlattigi olayin gercek olabilme ihtimali tuylerimi urpertiyor. Her sene 700 kisiden 1i ameliyat sirasinda yapilan anesteziye ragmen uyanik kaliyor... Gerisini ne ben soleyeyim, ne siz kafanizda canlandirmaya calisan. Onun yerine filmi izleyin. Basta biraz gerse de izleyiciyi, daha sonra oldukca surukleyici bir hal aliyor.

Giardini Pubblici

2008-04-02T00:54:00.002+03:00

Uzun suredir ha geldi ha gelecek diye bekledigim ilik Milano gunleri geldi. Gorkem'le ciktigimiz bisiklet gezisinde Porta Venezia'daki sevgili parkimdan gecerken cimlerde ellerinde kitaplariyla yuvarlananlari gormustum de, canim cekmisti. Gorkem'i yolcu ettikten sonra bende attim kendimi parka, kus civiltilari, cocuk cigliklari ve kopek havlamalari arasinda sayfalari cevirdim, gunesi batirdim ve eve pedal cevirdim.

Gorkem'le Milano/Roma/Napoli

2008-03-30T21:04:00.012+03:00

Uzun zamandir bekledigim canim benim, Milano'ya beni ziyarete geldi. Geleli buraya 6 ay oluyor ama ilk defa Otman ailesi fertlerinden biri buraya tesrif etti. Neyse bende elimden geldigince onu burda, daha dogrusu italya'da agirlamak adina herseyi yaptim, gezi planlari hazirladim. Milano gezileriyle baslayip biten haftanin ortasini, Roma ve Napoli maceralarina ayirdik. Burdan oraya kostururken zaman nasil gecti anlamadim ve bugun ayrilik vakti geldi, onu geri yollamak hic ama hic istemedim:( Ayrilik tahminimden daha zor oldu. Gorkem yine gelsin, annemler gelsin, arkadaslarim gelsin, hepiniz gelin!

Seyahatten bazi mini notlarla noktalayayim bu yaziyi da;
-Oncelikle Meral usulu fotografta zirve yaptim bu yolculukta:)
-Trevi'nin yaninda yedigim naneli dondurmanin tadi hala damagimda.
-Ben ilk defa italyanca konusma konusunda azim yaptikca, inatla ingilizceye zorlandim:P
-Her koseyi dondugumde beni karsilayan tarihi yapilarin buyusune kapildim, Trevi ve Pantheon'un daracik meydanlarda
olmalarina bayildim.
-Piazza del Popolo'dan Colesseum'a gece yuruyusu inanilmazdi!!!
-Elimde harita yeni atraksiyonlari ararken kendimi Disneyland'da gibi hissettim:)
-Napoli artik havadan midir, copunden mi, kaosundan mi bilemedim, tam bir hayal kirikligiydi...
-Gorkem benimle ne kadar dalga gecsede, bazi Roma sokaklarini inanilmaz Istanbul sokaklarina benzettim, sadece
bazilarini:)

Little Children

2008-03-20T02:59:00.009+02:00

Farkli insanlarin farkli tutkularini ve bu tutkularin ortaya cikardigi durumlari cok guzel islemis bir film. Bastan sona bir gorsel solen diye dusunuyorum, gerek oyunculariyla, gerek cekim acilari ve sahne gecisleriyle. Trailerini sonradan izledim, iyiki de ole yapmisim cunku filmden aldiklarimdan oldukca farkli geldi icerigi. Birde kucuk bir cocuk gibi davrandigimi farkeetim hayata karsi. Bir sakincasi da yok bence. En guzel sey cocuk olmak, daha dogrusu hep oyle kalmak.

South SeaPort, NY

2008-03-17T02:42:00.006+02:00

Buraya geldigimizden beri bir gun balik yapalim diyordukta, bir turlu firsatini bulamiyorduk. Ama gecen markette dolasirken, artik dayanamayip somonu kaptik:) Onu bir guzel pisirdik. Kendimi Istanbul'da farzettim bir ara. Sanki mutfakta annem baligi hazirliyor, ben televizyonun karsisindaki koltukta yayiliyorum. Patatesler haslanmis, taptaze yesil salata sofrada... Ahh ahh, neyse bende elimden geldigince pisirmeye calistim. Fena da olmadi aslinda. Ama yemek sonrasi NY'de South Seaport'ta gittigimiz balikci, ordaki tabaklar ve cektigim fotograflar geldi. Benim ki onlar kadar goze hitap etmedi tabi; bende onlari bari buraya koyayim dedim:)

Para Araba Metaforu

2008-03-14T16:11:00.011+02:00

Info design dersinin ilk projesi; para ile ilgili bir metafor yaratmak, sonra bunu baska elemanlarla iliski kurarak uzatmak, abartmak, gorsellestirmek... Baska cok sikici gibi gozuksede, sonlara dogru eglenceli bir hal aldi. Yine de; Sara, Fede ve ben grup olunca, sikintili saatler yasamadim desem yalan olur.

Biz alismisiz, essek gibi calismaya, gerekirse odev bitsin diye uyumamaya... Ama bu arkadaslar okul 7 de kapandiginda, onlarda kapaniyorlar. Saat 10, bilemedin 11 gibi yatiyorlar. Odev btmediyse bitmedi, son hali neyse ne, onu teslim ediyorlar ve hayatlarina devam ediyorlar. Ben bunu yeni yeni, ancak onlarla takilmaya basladiktan sonra ogrenmeye basladim, bu insanlar kendilerinden hic taviz vermiyor. Bize bugune kadar tasarimci uyumaz, kan ter gozyasi olmadan bu is olmaz dediler ama gayette oluyormus. Insan kendine sinirlar koyunca, zamanini daha verimli kullaniyor, isine butun gun internette gezip gece 12 de baslamiyor (ki ben hala yapiyorum bunu, daha tam adapte olamadim bu italyanlara:). Bir keresinde, okulda, bizden sorumlu arkadas ilk gunlerde sinifa gelip 3 gun sonranin odevini erkenden, hatta o gun basmamiz gerektigini soylemisti de, ben soktan soka girmistim. Neymis efendim, ya son dakika printerda problem olursaymis, ne olurmus. Basmak ne kelime, ben daha odevi yapmamis, hatta fikir bile bulmamistim...

Neyse biz kizlarla yaptigimiz projeyi de son dakikada bastik; a1 basmakta problem oldu, renkli basacagimiza siyah beyaz cikti, harita seklinde katlayacaktik kapak kismi icerde kaldi... Benim kalbim her seferinde sikisti ama baktim onlar pek rahat:). Sonuc olarak, projenin sonu tatliya baglandi; proje renkli de basildi, katlanma problemi de cozuldu, vs. Hatta bir sonraki projede tekrar beraber calisma karari alindi. Ve cikista cok calistigimiz ve bir odulu hakettigimiz icin, aperitivo'ya gitmeye karar verildi.

Bu okulda sevdigim seylerden biri, surekli (yazista olsa!) yeni projelerin verilmesi, deadlinelarin yenilenmesi. Mesela bu proje 2 hafta once basladi ve bugun bitti. Bizde bu surede elimizden geleni yaptik oldugu kadar ve zaman dolunca bu sayfa kapandi. Sabancidayken, projeler donemlik, yillik, asirlik gibiydi. Butun sene yaydiktan sonra (tabi Sabanci'da yaymakta goreceli bir kavram:) deadline oncesi bunaltici bir donem haline geliyordu. . Burda projeler basliyor, bitiyor ve aradan cikiyor...

Bisikletlendik!

2008-03-13T22:18:00.001+02:00

Milano'nun biskletliler kervanina katildik. Geldigimiz gunden beri bunun hayalini kuruyorduk, hep nasil eglenceli olacagini konusuyorduk. Milano tepsi gibi duz bir sehir oldugundan, bisiklet aldigimiz anda istedigimiz her yere bisikletle gidebilecektik. Bizi korkutan yokuslar fln yoktu ne de olsa:) Ama hava muhalefeti, ikinci el bisiklet bulma sorunsali derken 6 ay gecti, kisi geride biraktik. Ilkbahar geldi, havalar guzellesti, bisiklete binme istegimiz depresti ve attik kendimizi ikinci el bisiklet pazarina. Icimizdeki istege daha fazla karsi duramadik ve ne idugu bisikletler icin pazarlik yaparken bulduk kendimizi. O noktada once bir kaos, sonra sessizlik hatirliyorum! Sonra bir bakmisim atlamisiz bisikletlerimize, evin yolunu tutmusuz, bunca zamandir gorup bilmedigimiz yerlerden geciyoruz. Eve girmemizle once Mehlika bayiliyor, sonra ben:) Bunyemiz sasiriyor tabi, unutmus yillardir bisiklete binmeyi...

Neyse hemen ertesinde once bir gece turuna ciktik, sik gittigimiz destinasyonlara dakika tuttuk. Mesela okula 15 dakikada gidiyoruz, Duomo'ya da yaklasik ayni surede. Hersey bir anda yakinlasiyor, metroya binmek icin yerin altina inmeye, durakta tramvay, otobus beklemeye son. Her sey iyi guzel de, bisiletle her yere gitme konusunda da bazi cekincelerimiz var. Bisiklet hirsizligi burda cok buyuk bir problem. Italyanlara gore hayatin bir parcasi, o ayri... Bisiklete verdigimiz para kadar bisiklet kilidine de para vermemize ragmen, ona guvenmiyoruz. Nereye gitsek, nereye baglasak diye kara kara dusunuyoruz, gozumuzun onunden ayirmak istemiyoruz. Biz elimizden geleni yapiyoruz ama tabi hic bi zaman bazi italyan arkadaslar kadar yaratici olamiyoruz:) Bizim aslinda tek motivasyonumuz; 'korkunun ecele faydasi yok' ...

Teras Sefasi

2008-03-12T17:49:00.004+02:00

Gunesi gorduk, attik kendimizi terasa...
Mehli, Sara, Federica, ben ve yeni favorim Latte Macchiato...
Yavas yavas kahveye gecis yapiyorum, ilk denemelerim bol sekerli ve sutlu olsada:) Yeni tadlar kesfetmek istiyorum...

Visual Design Pizza Yaparsa

2008-03-10T12:59:00.006+02:00

Mehli'nin buyuk cabalariyla! sonunda sinifcana bir organizasyona imza atmis bulunuyoruz. Sara'nin katkilari pizza pisirme teknikleri, Mariana'nin ise lokasyon saglanmasi seklindeydi. Ayricana Mehlika potiborlu pastasindan yapti, bende baharatli patates salatami... Digerleri de kosarak geldiler, Sara'nin direktifleri ile 6 tane pizzanin yapilmasi yardim ettiler. Ne de olsa 6 tane pizza yapmak yurek ister:), enerji, dikkat ister. Bunun yogurmasi var, havaya atip tutmasi var...

Aquario in Parco Sempione

2008-03-08T02:18:00.003+02:00

Parco Sempione'nin icinde bir akvaryum varmis... Cumartesi bedavaymis. Castello'da Zoran ile karsilastikta, bugune kadar gitmedigimize inanamadi. Bizde kalktik gittik. Gercekten cok guzel baliklar vardi ama benim favorim kirmizi deniz yildizlariydi...

...

2008-03-07T23:54:00.004+02:00

Kendimi cok acayip hissediyorum; uzgunum, huzursuzum, endiseliyim, merakliyim, korkuyorum. Uzun zamandir yapmak zorunda oldugumu dusundugum bir seydi bu. Yakindan goremediklerime, bir de uzaktan bakmak sanirim tek carem!

Spd Visual Design 07-08

2008-03-06T18:48:00.005+02:00

Okuldan bir cok bakimdan hoslanmadigimi tekrarladiysam da bugune kadar, buraya alistim artik. Sanirim bunda sinifimizin etkisi buyuk. Onceleri cok soguk insanlar gibi gozukse de (yazisa bak, kim soguk acaba:), artik ortam, iliskiler isindi. Hatta pazartesi yeni bir pizza partisi icin Mariana'nin evinde toplaniyoruz. Yuppi!

Fotograf konusuna gelince; bahcivan, el cantali, bel cantali, kaslar kara, fettan, cevirici, ikizler, baba, cekik ve daha fazlasi bu sinifta. Kimin kim olduguda Mehli ile bende sakli;)

My Life Without Me

2008-03-05T18:17:00.005+02:00

Salya sumuk icindeyim su an. Ama bu sefer her zamankinden farkli, her zamankinden fazla... Az once "My Life Without Me"yi izledim ve dagildim. 23 yasinda 2 cocuk annesi genc bir kadinin 2 ay sonra olecegini ogrenmesi uzerine yasaminda gercekten yapmak istediklerine karar vermesi ve bunlari hayata gecirmesini anlatan, oyunculari super, muzikleri super, cekimleri super film. Konu depresif gibi gozukse de, aglamaktan agzim gozum yuzum sisse de; coook begendim, hem de cok!

1 Kg Dondurma?

2008-03-02T02:40:00.003+02:00

Bugun 1 kg dondurma yedim! Yani Murat oyle oldugunu soyluyor. Ogleden sonra yuruyus yapmak icin disariya cikmaya karar verdim. Ne giysem diye dusunurken, kolumu uzun suredir acik duran camdan disari cikardim ve de ne goreyim. Disarsi evin icinden daha sicak olmasin mi? Ustume bir tshirt gecirip, omzuma da sweatshirt aldim ama bosuna. Disarda inanilmaz bir hava beni karsiladi. Bazilari 20 dereceyi bulacagini solemisti de, inanmamistim... Butun Milano halki sokaklara dokulmus, turistlerde cabasi... Disari ciktigim andan itibaren dondurma yemek istedigimi biliyordum. Buraya geldigimizden beri dondurma yemedigim sanilacak, halbuki - derecelerde bile yedim ama hava isininca italyan dondurmasinin hakkini vermek istedim. Murat ile bulustuk ve Cadorna'da ki Chocolat'a gittik, her zamankine yani. Ama bu sefer hic gormedigimiz birsey bizi karsiladi, dukkanin disina tasan bir sira. Meger bugun herkesin cani cilginlar gibi dondurma istiyormus. O kadar bekleyince de abartmaya karar verdim ve hakkimi gelato grande'den yana kullandim. Yedigim en basarili fistik ve findikli dondurma ve cilek ve cikolata parcali. Ben ki usutmem, hasta olmam falan filan, eve geldigimde bogazim agriyordu. Artik tshirtle cikmamdan midir, yedigim dondurmanin miktarindan
mi ? bilemiyorum. Tek bildigim gunes beni mutlu etti. Havanin isisi, eski binalarin ustune dusen, butun tas oynamalarinn ayrintilarini aylar sonra gormemi saglayan isik kendimi iyi hissetmemi sagladi. 4 mevsim yaz olsun istiyorum ya da ben 4 mevsim yazi yasayan bir yere yerleseyim...

Mart Gelince

2008-03-01T17:36:00.008+02:00

Bu haftasonu odevsizligimizin (varsa da bizim haberimiz yok:) ve de havanin bizi cesaretlendirmesiyle, Milano'yu yeniden kesfe karar verdik. Aslinda daha onceden gittigimiz ve siksik buralara geliriz diye dusunup tabii ki de firsat bulamadigimiz yerler bahsettiklerim... Mesela Naviglio bolgesi; icinden pekte temiz sular akmamasina ragmen, en azinda hareketli bir su birikintisi gorebilme imkani sunan yer. Istanbul'dan sonra Milano'da gozumun en cok aradigi sey, deniz heralde ve dolayisiyla gemiler, tekneler, kayiklar, iskeleler, ve martilar! Sabanci'da bile en azindan yapayda olsa bir golumuz vardi, burda o da yok... Yuruyuse ciktigim aksamlar tatli bir esinti olurdu, ona bile hasret kaldik burda. Inanamiyorum..

Olsun diyorum ben yine de kendime, ne zaman istersem su gormek bende Naviglio'ya giderim:) Hem burda yuruyuse ciktigim aksamlar Corso Buenos Aires boyunca yuruyorum, via Spiga'dan geciyorum (ki kendisi modanin merkezi burda, butun benim duydugum duymadigim meshurrr markalarin dukkanlari dizilmis yanyana, ustelik aksamlari bos olmalari ve beni sadece isikli vitrinleriyle karsilamalari hosuma bile gidiyor diyebilirim), Piazza della Doumo'yu (ki o da dunyanin ikinci en buyuk gotik katedrali ve insani hayretlere dusurecek bir isciligi ustunde tasiyor, insan bakmaya doyamiyor) goruyorum.

Sadete donmek gerekirse, Mehli ile oglen saatlerinde ciktik disari. Porta Venezia'da kurulmus bir kermesin icinden gectik. Panino Gusto'da bir seyler atistirdik ve metroya atlayip Murat'a gittik. Ordan ver elini Naviglio. Asil amacimiz ikinci el bisiklet bakmakti ama kisitli secenekler arasinda sikisip kaldik ve kendimizi nutellali kreplerin ustune attik:) (yani seker komasina girme sebebinin ustune atlamis bulunduk) Daha onceden akilladigimiz icin paylastik bu sefer. Daha sonra oyuncakcimiza girdik. Mehli yine oyuncak aldi, bende yine kendimi zor tuttum. Bu yeni jenerasyon oyuncaklar ne kadar guzel seylermis ya! Eve gelip web sitelerinde onlara baktim, ufak cocuklar gibi de hepsini ama hepsini almak istedim... Ben bu oyuncakciya yine gidicem galiba, ve ellerim bos cikmicam;).. Oyuncakcidan sonra kitapcilara baktik sahaflari andiran. Yemek icin ise Murat'i bekledik. Baskalarini da bekliyorduk aslindaama Baris, "Cumartesi Naviglio bolgesi cinayet olur" demis ve gelmemis. Mehli'nin cinayet olur lafini daha onceden duymamasi, hatta bunu ciddiye almasi ise bize baya bir eglence cikardi aksam boyunca. Clam's Club diye yeni bir restoran kesfettik sonrasinda ve sonunda! Milano usulu Risotto yedim. Geri donmeden once onu da yapmayi ogrenmeliyim. Ogrenecek o kadar cok sey var ki, ama zaten donmeme de cok var. Her seye yeterde artar heralde ya da bir bakmisim, Italya macerasi bitmis ve ben evime donmusum bile...

Icimdeki Cocuk

2008-02-24T17:24:00.004+02:00

Amerika'dayken gozum hep enteresan objeler aradi. Italya'dan sonra cennet gibi geldigini soyleyebilirim NY'nin. Bir cok tasarim dukkanini zevkle gezdim. Hatta bu seyahat boyunca en cok bundan zevk aldim diyebilirim. 3 boyutlu tasarim objeleri her ne kadar benim bransim olmasa da, her seferinde 'ben bunu neden dusunemedim' dedirten objelerle karsilastim ve hepsini satin alip evime goturmek istedim:) Icimdeki cocugun karsi koyamadiklarindan bazilari..

'RissaRossi', kullanilmis fermuarlardan yapilmis bir bros.
Taija Leinonen tarafindan yaratilmis.
Secco Shop altinda satila bu urun, 'Treasures of Wasteland' diye geciyor...

Gelelim 'Pick Your Nose' konusuna..
Kendisi partilere renk katmak amaciyla uretilmis falan filan.. Bir cok insan icin hassas olabilecek burun konusuyla dalga gecmesi, bundan eglence cikarmayi amaclamasi hosuma gitti. Sonucta herkes kendi burnunu secebilecek, bana fotograf cekmem icin eglence cikacak diye dusunuyorum arkadaslarimla toplandigimizda:) Hihi!

Bu urunu Virgin Music Store'dan aldim ben ama eve gelince hemen internetten nedir, ne degildir, kim uretmistir, benzerler urunler neler olabilir diye arastirdim ve Perpetual Kid sitesinde satildiklarini gordum. Daha neler neler var o sitede, bakmaya doyamadim.

NY_MoMA

2008-02-22T04:48:00.005+02:00

New York sehrinin modern sanat muzesi, New York'a indigimden beri gitmek istedigim ama ancak son gun buna firsat bulabildigim super muze. Ogleden sonra gittim, biletimi aninda aldim ve esyalarimi birakmak icin 30 dk. sirada bekledim ve cok bekledigimi sandim. Asil ben cikarken oyle bir sira vardi ki, yanlislikla da olsa erken gelerek ne kadar super bir sey yaptigimi anladim. Sergide ne var ne yoktu konusuna gelince; Picasso, Cezanne, Van Gogh, Miro, Duchamp, Monet, Matisse, Warhol, Pollock, Jasper Johns ve daha aklima gelmeyen niceleri.. Resimlerden baska, mimari projeler, grafik isleri, endustriyel tasarim urunleri, enstelasyonlar, fotograflar... Sonuc olarak gezdigim en guzel, en kapsamli, en dolu sergiydi, yani en verimli muze gezim:) Bayildim. Yine New York'a gitsem, yine giderim MoMA'ya..

http://www.moma.org/

NY_Hairspray

2008-02-22T02:09:00.002+02:00

Broadway'de muzikale de gitmis bulunuyoruz. Tahmin ettigimden daha cok eglendim ve bu sefer konsantre problemi yasamadan sonunu getirebildim. Danslar o kadar canli, dekorlar o kadar basariliydi ki, muzikal boyunca gozlerimi sahneden ayiramadim.

Eksi Sozluk der ki; 1988 yapimi, John Waters'in yonettigi, 1963 Baltimore'undaki populer genclik kulturu uzerinden giderek, donemin irkciliginin irdelendigi, bu ragmen kendini fazla ciddiye almayan, eglencelik bir film. Tum John Waters filmlerinde oldugu gibi, yogun bir kitsch vurgusu var. Kahramanimiz obez Tracy'nin tum hayali, sehrin tv kanalinin populer genclik, dans, muzik programi the corny collins show'a cikmaktir. Sempatikligi, guzel dans etmesi ile bunu da basarir ve sehrin sevgilisi olur. Tracy, bu populerligini, kendinden beklenmeyen seyler yapmak icin kullanir, ve olaylar gelisir. Donemin populer danslari madison, twist, cha cha izler, yine o donemin, pre-beatles abuk pop sarkilarini (mashed potato'lara yazilmis sarkilar vs.) isitiriz film boyunca.

NY_Kendi Kendime

2008-02-21T23:17:00.008+02:00

Bugun tek basimayim. Annemlerle kahvalti ettikten sonra (ki buraya geldigimde beri yedigim en guzel seydi bu sabah ki pancake:)

(kiskananlar catlamasin:P, toni yengemden alicam tarifi gelince istanbula, sana da yapicam en kisa zamanda ipek'cik) actim metro haritami, yurumeye basladim NY sokaklarinda. Uzun bir gorulecekler listem vardi, elemeye basladim yerleri bir bir. Zaman kisitli ya.. En sonunda Empire State'e ve Ozgurluk anitina oncelik vermeye karar verdim, tam bir turist oldum yani.

Ilk duragim New York'un 1931 yapimi 102 katli art deco gokdeleni, Empire State Building. 1972 de World Trade Center yapilana kadar dunyanin en yuksek binasi olma ozelligini korumus. 2001'de WTC'deki talihsiz olaydan beri ise, Empire State NY'nin en yuksek binasi olma ozelligini geri kazanmis. Hatta o kadar yuksek ki, kadraja da sigmazmis:).

Ikinci duragim ise, Statue of Liberty . Uzun bir sure karsidan izledim kendisini ve yanina gidip gitmemek konusunda karar vermeye calistim. Sonucta madem gelmisim buraya kadar dedim, annemleri ikna edemesemde, ben vapura biniyorum ve Liberty Island'a geciyorum. Aldim biletimi, girdim kapidan iceri. Zannediyorum biletimi kesecekler, beni vapura bindirecekler.. O kadar kolay degilmis megerse o vapura binmek. Inanilmaz birr guvenlik duvarini karsiladi beni. Saatime kadar cikarttim, soyundum dokundum. Ne o efendim, Ozgurluk anitinin dibine gidicem, bilmem kac metreden onu gorucem. Amerika'ya geldigimden beri en cok dikkatimi ceken sey, inanilmaz cesit cesit yerlerdeki guvenlik onlemleri. Haklilar tabi korkmakta, ama insan burda kafayi yer diye dusundum ben, bana bir hafta yetti mesela.

Ozgurluk Aniti konusuna geri donersek, kendisi 1886'da Fransa tarafindan Amerika'ya hediye edilmis. New Jersey tarafinda bulunsa da, New York'a ait Liberty adasinda bulunuyor. Elinde tuttugu mesale haric, tamamen bakirdan yapilmis ama havayla temasi dolayisiyla oksitlenme olmus yuzeyde ve yesermis kendisi. Bence isabet olmus:) Ustunde bulundurdugu sembollerde, yedi deniz ve kitayi isaret eden 7 oklu taci, amerika'nin kurtulus gunu olan 4th of July yazili kitabi, asagidan gozukmeyen ayaginda tasidigi kirilmis zincirleri ve tabiiki de elinde tasidi mesalesi:) Sonuc olarak kendisi baska bir ulkeden hediye olmasina ragmen Amerika'nin belli basli simgelerinden bir tanesi, onde gideni. Inanilmaz bir sekile turistlere pazarlaniyor, kim bilir onun ustunden ne paralar kazaniliyor. Bizde dovunecegimize bir an once saksilari calistirsak, yuzyillardir zaten varolan tarihi ve dogal guzelliklerimizi kullanabilmeye baslasak tam super olacak...

NY_Bodies The Exhibition

2008-02-19T03:19:00.004+02:00

NYC South Street Seaport'taki 'Bodies' sergisine gittik bugun ailecek. Gitmeden once, sergide neyle karsilasacagimi kaba taslak ogrenmistim aslinda ama kafamda bir cok soru da yok degildi. Sergide bir suru insan bedeni, daha dogrusu cesetler vardi. Derileri disinda butun duran cesetler, tek tek organlar, kemikler, kaslar, sinirler, damarlar, hatta yaglar.. Isinla ortadan ikiye, uce, dorde kesilmis vucutlar. Inanilmaz bir sergiydi, bir tur guc gosterisi gibime geldi... Gercek olduklarindan her parcada suphe duydum, daha onceden boyle bir sey gormedigimden olacak:). Bircok insan ne kadar mide bulandirici olmadigini soylese de serginin, sonuna geldigimde icim bir hos olmustu. Yine de cok etkileyiciydi bence. Saglikli ve hastalikli organlarin karsilatirilmalari inanilmazdi diye dusunuyorum. Sonucta onlar, gerceklerin replikalari degil, ta kendileriydi. Bilim yapilan arastirmalarla ilerledikce, bulgular insanlarla paylasilsa, kucukluklerinden itibaren arastirmalar anlatilsa, ogretilse, insanlar cok daha bilincli olur ve daha az korkarlar diye dusundum hastaliklardan. Annem de insan bilmedigi seyden korkar zaten dedi, tam olarak benim dusundugum seyi soyledi yani. Kafada olusan peki bu cesetlerde nerden cikti sorusuna gelirsek... Eksi sozlukte okuduguma gore batili bir bilim kurumu, cin'deki bir hastaneye gidip, orada bulunan idam edilmis mahkumlara ait kimsenin sahip cikmadigi cesetleri almislar ve sergiyi olusturmuslar. Bu bilgiyi allahtan sergiyi gezdikten sonra ogrendim, icim bir fena mi oluyor ne?

http://www.bodiestheexhibition.com/

beginner's new yorker

2008-02-16T03:07:00.004+02:00

Bu hafta beginner's italian'dan, beginner's new yorker'a terfi ettim. Okulun ilk donemini dun kapadiktan sonra, daha kendime gelemeden bavul toplama heyecani basladi. Guyya cok oncelerden beri new york hakkinda arastirma yapmak, gidilecek gorulecek yerleri belirlemek, ihtiyac olabilecek bilgileri toparlamak ve basmak istiyordum. Olmadi, hersey son dakikaya kaldi ve dakikalara sigmadi. Olsun, plansiz programsiz gideyim bu sefer. Kendimi New York'un ruzgarina birakayim. Bakayim herkesin dedigi gibi bende onu sevebilecek miyim?

Torre Velasca (2)

2008-02-15T21:37:00.003+02:00

Final sunumu, bekledigimden iyi gecti. Ingilizce konusunca pek siniftakiler anlamadi belki ama hoca ingilizce konustuktan sonra; bir makedon, bir amerikali ve bir turk'ten olusan gruba da ancak bu yakisirdi. Alnimizin akiyla ciktik bu isin icinden. Istanbul'da yaptigim sunumlarin tersine, rahat atlattim bunu. Devamida boyle gelir umarim... Artik Amerika yolcusuyum:).

Tarantella Ristorante e Pizzeria

2008-02-14T03:36:00.001+02:00

Ödevler, dersler, okulun koşturmacası bitmiyor ama okul 19.45 dedi mi çat diye kapanıyor. Ne kadar bu duruma sinir olsam da iş yetiştirmeye çalıştığım zamanlarda, allahtan okulun dükkan gibi bir kapanma saati var. O da olmasa, Milano'da hayatımızı yaşadığımızdan şüphe duyacağım. Okul dışında da bir hayat olduğunu unutacağım. Bugün de sevgilier günüydü mesela. Sabahtan akşama ruhum duymadı okulda. Murat'ın ısrarları ile yemeğe gitmeye kadar verdik ama bizim yakınlarımızda bir yeri tercih ettik onun rezervasyon yaptırdığı yerden başka. Rengarenk papatyalarla başladı gecemiz:); etler, patatesler, pizzalar, milföy ve kremalı kalp şeklindeki tatlılar derken çatlayana kadar yemek yedik beraber:). Çok güzel bir akşamdı...

Tarantella
Viale Abruzzi, 35 Milano
Tel. 02.29400218

Mostra Bruno Munari

2008-02-11T00:03:00.006+02:00

Bruno Munari ve Zizi

Jestler

Yastık Kitap

O, 1907-1998 yılları arasında yaşamış bir italyan artist ve tasarımcı:) İtalya'ya geldiğimizden beri hangi kitapçıya girsem, her yerde onun tasarım kitapları, çocuklara ilüstrasyonları, endüstriyel tasarımları derken öğrendim ki, kendisi İtalya'nın önde gelen sanatçılarındanmiş. Bir tasarımcı olarak onu daha önceden tanımadığıma utandım doğrusu, ama olsun İtalya'ya kısmetmiş. Okuldan arkadaşımız Enrico da bize kaçırılmaması gereken bir sergi, Bruno Munari'nin işleri var diyince hemen serginin son gününde sınıf arkadaşlarımızla toplaşıp gitmeye karar verdik. Gerçekten de değdi doğrusu! Grafik tasarımları ayrı sade ve başarılı; 3 boyutlu tasarımları çarpıcı; çocuk kitapları etkileyici, tasarımlarında kullandığı malzemeler basit ama hoş, her şey bir tasarımcıya "ya ben bunu neden düşünemedim" dedirtecek cinsten yani. Sonuç olarak, kolay gibi gözüken ama akla gelmeyen ve beni heyecanlandırıp düşündüren işleriyle doluydu sergi. Bayıldım!
http://www.mostrabrunomunari.it/

Mariana'dan.

Carnavale Ambrosiano Leonardo A Milano

2008-02-09T01:30:00.004+02:00

Bu insanlar çıldırmış, kendilerini şaşırmış. Sabır kat sayıları tavan yapmış, tahammül kavramları değişmiş! Ne o, Milano'da herkesin uzun zamandır beklediği karnaval varmış.. Karnaval diyince, bende çok ciddi bir ortam beklemiyordum tamam ama yine de, daha farklı bir konseptle karşılaşmayı umuyordum, Venedik'te olduğu gibi.. Sokakta, metroda farklı tiplere, karakterlere bürünmüş insanlar her yerdeydi geçtiğimiz üç gün boyunca. Ama kostümlerden daha çok ilgilim çeken bir konu varsa, o da herkesin üstüne başına yapışmış renkli konfetilerdi diyebilirim. Aslında Mehli'nin "meydan disneyland'a benzemiş, gösteri var" mesajının üstüne kendimi Lima'dan Doumo'ya atmamla işin gerçek yüzünü daha iyi kavrayabildim. Meğerse olay kostüm ya da konfeti değilmiş.. Meğerse olay ne idüğü belirsiz sprey köpüklermiş:)!
Metro çıkışından çıkmamla karşılaştığım sahne karşısında şaştım kaldım. İnanılmaz bir insan seli, Galleria'nın önünden geçen gösteri hedeleri:), yerlerin gözükmesine engel olan konfetiler ve tabii ki, günün, çocuğun, gencin, anne-babaların, yaşlıların, herkesin eğlencesi sprey köpükler! Başta da dediğim gibi, ben böyle bir şey görmedim. Sanki Doumo meydanını doldurmuşlar, herkesi sınırsız içirmişler ve ortaya böyle bir sahne çıkmış. Herkes kardeş olmuş, hayat bayram olmuş, biri tanımadığı bir insanın kafasına, diğeri onun kulağına köpük sıkmış , hatta tamamen kaplamış. Kimsenin umru olmamış, tabi benim dışımda. Ben de, allah ben burda ne fotoğraflar çekerim şimdi diye heveslenmişim ve dakika birde nasibimi almışım:)Zoom objektifim ilk dakikada boydan boyna köpükten nasibini alınca, akıllandım tabi. Daha kötü bir şey olmadan, kendimi koruyabilmek adına olabilecek en yüksek noktayı seçerek yerleştim ve insanları izlemeye başladım ve tabi fotoğraflamaya da. Ne kadar çok hareket etmedim gibi gözükse de sonunda, aslında çok efor harcadım. İnsanların ani ve anlamsız hareketlerine karşı cephe aldım, konsantre olmak durumunda kaldım. Milano'nun bu yüzünü de gördüm ya.. Beni bir kere daha şaşırttı bu insanlar topluluğu...

Felice Compleanno, Murat!

2008-02-09T01:15:00.003+02:00

Murat(Atvur) arkadaşımızın doğumgünü dolayısıyla Gorla'dki evinin yolunu tuttuk Mehli, Nihan ve ben. Üçümüzde çok yorgun başladık akşama (malum ben karnavalzedeyim ya:). Aklımızda bir uğrayıp, geç olmadan dönmek vardı, tabi olmadı. Nerdeyse en sona biz kaldık, bir türlü kalkamadık. Oturdukça; oturmak tatlı geldi, muhabbet, sonunda sınıf arkadaşlarımızla kaynaşmak, m&m'ler ve vodka şahaneydi:). Kalkmaya karar verdiğimizde, saat 2'yi geçtiğinden ne metro, ne başka bir toplu taşıma kalmamıştı doğal olarak. Ve biz 3 çılgın via eustachi'nin yolunu yürüyerek tuttuk. Artık nasıl bir m&m tüketimim olduysa, 5 duraklık yolumuz ne bana, ne kızlara hiç koymadı!

Dönüş Yolu; Nihan'ın ayakta uyku molası verdiği zamanlardan bir zaman..

sara ve fede ile pizza:)

2008-02-06T22:16:00.002+02:00

İlk italyan misafirlerimizi ağırladık. Daha doğrusu biz mi onları ağırladık, onlar mı bizi bilemiyorum. Kendi evimizde misafir gibiydik. Daha önceden Sara bize geldiklerinde pizza yapmak istediğini söylediği için, (bizde zaten dünden razı:) malzemeleri hazırladık, temizliğimizi yaptık, onları bekledik. Birde yalancıktan yarınki color management dersinin italyanca olan sınavına çalıştık. Misafirlerimiz gelince, sınava da bakacaktık ama olmadı. Pizza hamuru kabardı mı, kabarmadı mı; mozarella yetmedi, kaşar peyniri koyalım mı; yeşil salata neden bu kadar zor kopuyor, ne yoksa salata yerine lahana mı almışım derken akşam bitti. İki kocaman pizza ne zaman yendi de, bitti; ama en önemlisi bir pizza nasıl bu kadar lezzetli olabiliyor anlayamadım. Mide fesadı geçireceğimden korkuyorum. Sanırım, rennie içmem gerek...

Venedik Maske Festivali

2008-02-03T02:46:00.004+02:00

Bu sene 25 Ocak - 5 Şubat tarihlerinde gerçekleşen Venedik Festivali'ne gitme şerefine de bugün eriştik. Gerçekten de sokaklar binlerce maske takmış, kostüm giymiş insanla doluydu ama bizim gibi bu eğlenceyi görmeye gelen turist sayısı da hiç fena değildi. Bizde istasyonun yanından başlayarak bıraktık kendimizi kalabalığın arasına, aktık gittik Venedik'in dar sokaklarında.

Öncelikle "Hare Krishna Hare Rama" ezgilerine kulak verdik, günümüzün en büyük atraksiyonu olması dolayısıyla onların arasına karıştık. Çok renkli, çok mutlu, çok kalabalık bir topluluktu. Beyaz kumaşlar giymiş, ellerinde zilleri, yüzlerinde boyaları, dağıttıkları hindistancevizli tatlılarıyla Venedik Karnavalına canlılık kattıklarını düşündüm yol boyunca. Eve gelince öğrendim ki, Krishna'ya tapan dini bir grupmuş kendileri.
Türkiye'de de varlarmış. (harekrishnaturkey)

Onlardan ayrılınca, Rialto köprüsünün yanından geçtik yağan yağmurla. S. Marco meydanında "Sensation Show'una da göz ucuyla baktıktan sonra. Gondollara doğru yürüdük. Yağmur baya bastırınca, ayaklarımız su içinde kalıp içimizi dondurunca, dönme vaktinin geldiğine karar verdik. Maskelenip 12lere kadar çılgınca maskeli insanların aralarına karışma hayalim biraz suya düştü ama mazeretim vardı bugün, uykusuz ve yorgundum.

Ek bilgi olarak...
Festival;,

. Eskiden Venedik halkı bu maskeleri sadece festival günlerinde değil, belli başlı farklı zamanlarda da kullanırlarmış. Bu el yapımı eserleri kullanırken amaçları tanınmamakmış, mahremiyetlerini belli zamanlarda korumak adına. Bu maskelerinde bir çok çeşitleri varmış; mesela Bauta, Moreta, Gnaga, Pantalone..

Bauta;

. Bauta, hem kadin hem erkekler tarafindan farkli farkli durumlarda kullanilirmis. Tiyatroya gidecek evli kadinlar icin bir zorunlulukken, evlilik cagindaki genc kizlarin kullanmasi da yasakmis.
. Bu beyaz maskelere larva denilirmis, muhtemelen maske ya da golge/hayalet anlamina gelen ayni latince kelimeden dolayi. Ayrica, bu maske kisinin maskeyi cikartmadan yiyip icmesine de izin verirmis.
. Rahip ve rahibelerin ask maceralarini gizlemek adina da maskeleri kullandiklari gibi bir soylentide yok degilmis:).

Torre Velasca

2008-02-02T02:15:00.002+02:00

Başımın belası Torre Velasca, yani Velasca Kulesi. Kendisi üzerine bir tasarım projesi yapmamız gerekiyor. Ne içerik belli, ne format. Sadece bir proje yapmamız bekleniyor. Alışmışız her ayrıntının bize söylenmesine, şimdi bu bilinmeyen proje beni darlıyor. Peki nedir, ne değildir bu Velasca? Nerdedir ve nasıl bu kadar meşhur olmasına rağmen ben onu gökdelensiz, hatta apartmansız Milano şehrinde bugüne kadar görmemiş olabilirim?

Kendisi Doumo'ya 10 dakika yürüme mesafesinde olup, Piazza Velasca'dadır. 1954 yılında BBPR isimli mimar topluluk tarafından yapılmıştır. Modern İtalyan mimarisinin ilk örneklerindendir. Milano'nun ufuk çizgisinde Doumo ile ayakta duran az sayıdaki yapıdan biridir. Aslında insanların estetik unsur zannettiği ayrıntıları, hep fonksiyoneldir. Hem konut, hemde ticari amaçlar için kullanılmaktadır ilk günden beri. Modern olmasına moderndir ama tarihi ayrıntılardan tamamen kopuk değildir, tipik İtalyan ortaçağ kalesine yaptığı gönderme dolayısıyla. Kendisini insanlar genellikle mantara benzetir, vs vs..

Amerikalı ve Makedon iki grup arkadaşımla harikalar! yaratacağımızı umuyorum bu projede. Bu durumda, ben yarın bu konu üzerine biraz ağırlık versem tam süper olacak ..

kiracı olmak ne hoşmuş..

2008-02-01T13:05:00.000+02:00

Sanki iki gün önce bizi geren adam yer yarıldı içine girdi, ortaya bambaşka biri çıkıverdi. Sabah 10.00 akşam 19.00 olan bir cuma gününden sonra yorgun argın attık kendimizi eve. Kira mevzusu çıkmadan önce ayarladığımız bir akşam yemeği sözü vardı ev sahibimizin. Olaylar yüzünden aramız açıldı galiba derken, bu sabah bizi kapıda görünce yemeğin saatini teyit etmek için arkamızdan seslendi. 20.30u uygun gördük ve akşam apartmanın kapısıda buluştuk. Asıl planda bütün kiracıların bu yemekte olması vardı (hala çözemediğim kaç tane kirada dairesi var bu adamın..) ama bizden başka kimse gelmedi. Evimizin yakınında akdeniz mutfağı yapan "tarantella" isimli bir restorana oturduk. Pizzalar, dondurmalar, Ale'nin sürekli ortadan kaybolan uçağı ve salam merakı (5 yaşındaki çocuk 5 tabaktaki salamları yemiş olabilir..) ve tabiki de sürekli bir italyanca konuşma çabamız geceyi eğlenceli kıldı. Yemek sonrası dışarı çıktığımızda çok tatlı bir yağmur yağıyordu. Çok yağınca içimi sıkan yağmur, bir süre ortadan kaybolunca da insana kendini özletiyor! Yani yine özletmiş kendini..Ama yine de yağmuru görünce, aklıma Murat'ın Lecco'dan adam 18 euro demesine rağmen 5.01 euroya aldığı 5 kişilik! şemsiye geldi:) Ahmak ıslatanımız altında evimizi yolunu tuttuk yürüyerek. Milano'yu bir türlü sevemiyorum desemde sürekli, İstanbul'a gidince burda her yere yürüyerek gidebilme ihtimalini kesinlikle özleyeceğim.

kiracı olmak ne zormuş..

2008-01-30T22:36:00.000+02:00

Moraller bozuk, sinirler gergin... Eğer okul bittikten sonra evden çıkmak istiyorsak, bunu 3 ay önce bildirerek yapabileceğimizi düşünüyorduk. Okul sonrası akıbetimiz belli olmadığından bu konuya hiç kafa yormuyorduk. Bizimle aynı durumda olan üst kat komşularımız 5 ay olmasına rağmen, bunu söylediğinde ev sahibimiz çıldırdı. 1 yıllık kontratımız olduğundan, parayı çatır çatır alacağını söylüyor. Yasalara göre böyle bir hakkı yok ama kendisi bütün çirkefliği ile haklı olduğunu savunuyor. İtalyanlar hakkında şimdiye kadar genelleme yapmaktan hep kaçındım ama şu anda adamın bizi saf sanarak, uyanıklık yapmaya çalışması beni kızdırıyor. İtalyanca konuşup tartışamıyoruz ya, sanki bizim aklımız da yok. Düşünemiyoruz, araştıramıyoruz, etrafta işin aslını soruşturamıyoruz ve onun dediğine gelicez paşa paşa. O kadar kolay değil Marcel., o kadar kolay değil. Tabi hadi hayırlısı, o ayrı...

Lecco

2008-01-27T17:31:00.002+02:00

Sürprizlerle dolu bir haftayı daha geride bıraktık:) Aylardan sonra Milano'da orjinal dilinde gösterim yapan sinema bulunca Murat'a sürpriz yapmaya karar verdim. Geldiğimizden beri sinemaya gidememekten yakınıp duruyorduk. Neyse meğerse Milano'da 3 tane sinema varmış, her hafta bütün salonlarda aynı olmak üzere haftanın farklı günlerinde orjinal dilinde gösterim yapan. Salı akşamı ilk ve tek italyan misafirlerimiz gelemeceklerini bildirince, bende attım kendimi dışarı. Fix menü şeklinde Murat'la Doumo'da buluştuk, ne kadar farklı bir yerlere gidelim istiyoruz zannetsekte Pastorito'ya gittik, ordan çıkınca da Chocolat'ta dondurma yedik. Ha bu arada, dondurmanın çeşidi de aynı, fındık ve fıstık:) Ama o kadar güzel yapıyorlar ki, bir türlü vazgeçemiyorum. Oraya gitmemim asıl sebebi onlar zaten! Neyse yiyip içmemiz bittikten sonra, Murat'ı sinemaya götürdüm. Tam sürpriz olduğunu söyleyemicem çünkü bu hafta oynayan tek film The Golden Compass olduğu için ve filmde oldukça fantastik olduğu için Murat'a sinemaya gitmeden önce filmden bahsettim, o teyit edince de Viale Tunisia'nın yolunu tuttuk. Film fena olmamasına rağmen, saat 22.00'de girmemiz dolayısıyla benim film sırasında kestirmeme hiç birşey engel olamadı. Ben Murat'ı sinemaya götürdüm ya, o da illa beni şaşırtacak. Cuma gününü bekle dedi ve cuma günü beni arabayla okuldan almaya geldi! Lecco'ya gittik. Bütün hafta boyunca Milano'da rüzgar esmesinden bahsettik ya, Bebek sahili gibi dedik ya, beni burda bize Bebek sahilini andıran Lecco'ya götürmek istemiş:) Aquario diye bir restoran varmış, fellik fellik onu aradık, yanlışlıkla 25 km boyunca dönüşü olmayan bir yola girdik. Göl kenarından, tünellerin içinden gittik gittik ve gittik. Açlıkta ölmek üzereyken Acquario'nun kapalı olduğunu görüp, Chakra'ya girdik. Yer masasında, tüllerinde altında oturduk başka yer olmadığı için! Çok komikti:) Murat'ın yekpare!! bacakları katlanmadığından kendisi yatar pozisyonda masayı donattı ve yemek yedi. Sahilde dolaştık, ara sokaklara daldık, çok hoşumuza gitti ve ertesi günde gelmeye karar verdik. Geçe yarısı otobana çıkmadan 1 saatte Milano'ya döndük. Cumartesi öğlende tekrar Lecco'ya. Hava o kadar güzel, göl o kadar deniz gibiydi. Biraz dolandıktan sonra Ciao Pizza'dan pizzalarımızı, kestaneli tatlılarımızı aldık ve göl kenarındaki bir duvara yerleştik. Sanki Milano'da değilmişim, sanki İstanbul'a dönmüşüm gibi. Her şey çok güzeldi.

Geldiler..

2008-01-24T18:08:00.000+02:00

Bugün bana yine geldiler. "E hiç gidiyorlar mı?" diye düşünenler olabilir çevremde. Evet arada gidiyorlar, ama geri dönmeleri pek uzun sürmüyor.. İtalya, SPD, master bastı yine. Hiç düşünmeyince hayat ne güzel geçiyordu ait olduğuma inandığım yere çokta uzak olmadığına inandığım bu diyarda. Ama olmuyor işte, düşünüorum. Hele bir başladım mı, bu konuyu sürekli düşünmekten kendimi alamıyorum. Ben burda ne yapıyorum, neden hiç bir şeyden ne zevk, ne verim alamıyorum. Dün tam çıldırmışken, bu okulda daha önceden okuduğunu keşfettiğim bütün türk arkadaşlarla temasa geçtim. Bu saatten sonra ne değişecekse? Belki bana olaylara daha pozitif bakabilmem adına bir kaç ipucu verirler diye. Ne de olsa deneyim değil mi?! Beklediğimden daha iyi tepkiler aldım, en azından bu konuyu daha derinlemesine konuşmak üzerine sözler. Yani beklediğimden daha sıcak karşılandım.
Sonuç olarak koca bir boş günü evde bunlarla uğraşarak harcadım. Bilgisayar başında, flash başında, elimde kağıt kalem bütün bir gün kırmızı bir koltukta tıkıldım kaldım. Ne hayal kurabildim kendi geleceğim, yapabileceklerim hakkında, ne pozitif düşüncelere dalabildim. Ödevimi yapamadım ve bugün yine okulumu sevemedim. Sanırım ben yanlış yerdeyim. Artık grafik okumak değil benim istediğim. Daha doğrusu ben hiç bir şey okumak istiyor değilim. Artık gerçekten üretime geçmek istiyorum. Kendi başıma ya da başkalarıyla. Her ne olursa olsun, üretmek!

Barzio

2008-01-20T14:46:00.001+02:00

Madem Italya'dayiz, madem alplerin hemen altindayiz daha ne bekliyoruz diye dusunduk.. Ve basladik once arastirmalara, ogrendik yakinlarda gidilebilecek hangi daglar var. Lecco'daki Barzio'nun bizim icin bicilmis kaftan olduguna karar verdik:)
Sabah 08.15 treniyle Lecco'ya gittik. Ordanda Barzio Shuttle'na binerek yarim saatte daga ciktik. Cumartesi olmasi dolayisiyla kalabalik insan gruplariyla karsilastik dolgal olarak. Kabinlere kadar yurumeye de kalktik. Gercek daga cikmadan baya bir efor sarfettik yani.. Skipasslarimizi alirken sira, kabine binerken sira, kiralarken sira, telesiyeje binerken sira.. Gercekten piste cikmamiz nerdeyse ogleni buldu sanirim. Sonra Muratla karlarda yuvarlanmamiz falan filan derken, ogle yemegi vakti geldi. Ogleden sonra Murat Baris'in yanina transfer oldu, ben Mehli takildik. 16.30'da da pistler erkenden kapandi. Neden o kadar erken kapandigina akil sir erdiremezken, asagiya inmeyi bekleyen insanlarin kabin sirasi hersey acikladi. Megerse buraya gelmek haftasonu bu yuzden akil kari degilmis. Her yerde sira sira.. Akilliyiz ya, siranin bitmesini bekledik benim tavsiyem uzerine.. Bekle bekle nereye kadar. 2 saat sonra az biraz azalinca sira, bizde takildik milletin arkasina. Asagi inmemiz, otobusu sira yuzunden yine tercih etmememiz, ve son! Lecco otobusunu 20 dakika ile kacirmamiz.. Iste bu son damla oldu. Ne olduysa oldu, bir sekilde indik dagdan, donduk evimize. Herseye ragmen cok guzel bir gundu. Yine gideriz elbet diye dusunuyorum ama hafta ici, tercih sebebi:)

Munih

2008-01-07T01:59:00.001+02:00

Merkeze 10 dakika uzaklıktaki otelimizdeki kahvaltıyı tabii ki kaçırdık:) Tomtom'dan bizi her zaman ki gibi merkeze goturmesini istedik. Birde ne goreyim? Iki sene once Interota grubuyla geldigimiz meydanin ta kendisi. Park yeri bulup, yemek yiyecegimiz bir yer aramaya ciktik. Her yer mi kapali olur? Evet her yer acayip bir sekilde kapali. Murat'in Paris'te gitmesine izin vermedigim Starbucks allahtan acik! Onu gorunce kendimizi evimizde hissediyoruz sacma bir sekilde, evimizde ne kadar sik gidiyorsak artik... Kahvalti icin baska bir yeri tercih ettik ama. Cunku asil istedigimiz yola cikarken kahvelerimizi ve yiyeceklerimizi elimize alip yola devam etmek. Cafemsi bir yerde oturduk. Muratla Mehli vejeteryan pizzayla acarken gunu, ben apple strudeli tercih ettim. Meydanin sonuna kadar yuruduk, yine bir buz pateni pisti gorduk. Ama bu Brugge'dekinden oldukca basarili. Ben cok istedim kaymak uzun zaman olmasina ragmen ama Murat biraz cekindi:) Simdi yola cikicaz, pantolonu falan islanmasinmis:P Saka bir yana, bugunku yolumuz baya uzuncana. Dukkanlarin kapali olmasi bizim icin baya iyi bir durum. Sadece Munih HardRock Cafe'yi bulmaya calisiyoruz, Hemde Tomtomla, hemde yuruyerek. Ama kendisinin yuruyus modu olmadi icin girdigimiz sokaklarda hep akli karisiyor ve bizi biraz ugrastiriyor. Murat bu seyahatin bir klasigi olarak Hagen-Daz'dan dondurma aliyor.. En son olarakta Starbucks'a ugruyoruz. Sonrasinda Milano'ya dogru yola cikma vakti. 600 km ye yakin yolumuz var. Ama zannediyoruz ki, Tomtom rotayi Almanya- Avusturya- Italya olarak cizmistir.. Halbuki oyle degil. Ucundan Avusturya'ya girdik. Bir kac 100 km sonra ise kendimizi Isvicre sinirinda bulduk. Bir heyecan, bir stres.. Murat'in vizesi yok ya.. Deneyelim tabii ki de sansimizi diye dusunuyoruz, soforler olarak yer degistiriyoruz. Sonuc olarak, sinirdaki guvenlik tabii kide bizi durdurdu. Hatta onumuzdeki arabayi kenari cekti. Bana soyle bir bakip gec demesine ragmen, benim adamin eline biri vizeli biri vizesiz iki pasaportu zorla tutusturmam da seyahatin bol adrenalinli bir kismi olarak akillarimiza kazinmis oldu. Gorevli oylesine bir bakti ve nereye gittigimizi sordu. Ve aynen yola devam.. Inanilmaz rahatladik, ferahladik, hafifledik:) ve tabi yolu kolayladık. Önce Liechtenstein'da mola verdik, yemek yedik. Sanırım Mehli'nin yediği pizza, Murat'ın yediği sandviç ve benim içtiğim çorba türlerinin en iyi örnekleri olmaya adaydılar. Daha sonra İsviçre'nin beyaz karlar altıdaki dağları arasında süzüldük durduk. Bol tünelli ve geçitli yollardan geçtik. Çok huzurlu bir yolculuktu ve sağsalim Milano'ya evimize geldik. Hala inanamıyorum. Evimiz artık Milano. Bir yere gittiğimizde döneceğimiz yer o. Bütün bu hafta boyunca, tatil bitince İstanbul'a, evime dönücekmişim geldi. Ama öyle olmadığını hatırladığımda, tam bir hayal kırıklığı. Neyse artık Milano'dayız. Yepyeni günleri beni bekliyor.

Bruksel

2008-01-06T00:55:00.001+02:00

Otelimi boşalttırken açlıktan ölmek üzereydik. Bagajımızı tıklım tıkış doldurarak çıktık yola. Bu bagajla arabamızı yolda bırakamayacağımızdan, kapalı bir otopark arayışıa girdik. Tomtom'un deyişine göre meydana 400 m kala bir yer bulup, parkettik. Köşe gördüğümüz ilk yere girdik. Galiba sahibi türktü.. En azından dolapların üstündeki bakır kapların, salata tabağının kenarında gelen bakır yağlıkların tezimizi güçlendirdiğini söyleyebiliriz. Sandviçlerimizi yedik, Belçika usülü patates kızartmalarımızı ve tabii ki de wafflelarımızı.. Kalkarken az daha kalkamıyorduk:) Karnımızıda doyurduktan sonra ver elini Brüksel meydanı; The Grand Palace ve işeyen çocuk heykeli(biraz daha küçülse cebime girecek gibi, harbiden).. Gördüklerimizi akıllarımıza ve sevgili kameralarımızı zihinlerine yazdıktan sonra minik bir alışveriş turuna girdik, pinlerimi aldım, çikolataları stokladım. Ve yola çıktık yine, her gecemizin kaçınılmaz sonu.. Oldukça uzun, 600 km'ye yakın bir parkur.. Olsun yine de çıktık biz yola, hemde bu sefer hiç bir otele rezervasyon yaptırmadan.. Murat biraz gerildi ama napalım, herşeyi her dakikamızı planlayamayız ki, planlamamalıyız diye de düşünüyorum ayrıca. Çıktık yola artık sona çok yaklaştığımızı düşünerek, yeterince aksiliklerle karşılaştığımıza inanarak. Halbuki eğlence yeni başlıyormuş. Ben direksiyona geçtikten bir süre sonra, olanlar oldu. Önce lastik patladı zannettik, yüksek düzeyde heyecanladık. Sonra benzinin bitmek olmasına karşın, onlarca km dir hiç istasyon görmediğimizi farkettik ve az önceki heyecanımızın aslına yeterince olmadığı gördük. Otobandan ani bir çıkışta yol kenarındaki bir benzinceye girdik. Bir elimizde kırmızı lays'lerimiz, bir yanda tatlı takviyemiz derken, geldik. Münih'e girdik.Tam girdiğimizi söylemekte zor aslında, şehre gelmeden sağda minik bir otele adımımızı attık, hem de kalabalık bir rus kafilesiyle beraber. Kibarlıktan hepsinin anahtarlarını alıp odalarına çekilmelerini bekledik. Beklemez olaymışız.. Odaya girdiğim anda banyoya girdim ve tabii ki de sıcak sudan eser bulamadım. Ruslar hepsinin kökünu kurutmuşlar.. Neyse yattık, kalktık, bizde duşumuzu sabah aldık.

Brugge

2008-01-04T16:15:00.001+02:00

Yine yollara dusme vakti geldi ama bu sefer gitmemiz gereken km o kadar da fazla degil. Sabah otelden ayrilmamiz bekledigimizden uzun surdugunden Murat'in Starbucks istegine karsi ciktim ve direk yola cikmayi destekleyen bir insan oldum ve sonrada pisman.. Lille'den gecerekten 300 km yol yaptik. Bu sefer yolda daha az durduk ama ivir zivirlari stocktan yedik.. Mehlika Muratla benim karmakarisik yemek tuketimimize sasti kaldi yol boyunca, aslinda bende. Bazen kendime inanamiyorum. Murat'i kendime benzetmem ise tamamen ayri bir konu.
Neyse, oglen saatlerinde kolaycana yolumuzu bulduk ve bir sur kapisini andiran kalemsi yapinin altindan gecerek Brugge'e girdik. Girmemizle bayildik, ve gorulecekler listemizdeki yeldegirmenlerini hemen sagimizda cimlerle kapli yesil tepelerin ustune konmus bir sekilde bulduk. Arabamizi hemen parkettik. Paris'in buyuklugu icinde kaybolup, park yeri sorunuyla sabah aksam bogustuktan sonra, Brugge bize ilac gibi geldi. Fotograflarimizi cekildikten sonra 2 kusur km uzakliktaki Brugge merkezine dogru harekete gectik. Merkez her zaman ki gibi kilisenin bulundugu bir meydan. Ama Avrupa boyunca yukari ciktikca, binalarin yapisi nasıl degistigini gormus olduk. Bir kac katli, on cephesi ucgen catili bu evlerin Amsterdam'da gordugum evlerin neredeyse tipkisinin aynisi oldugunu da soyleyebilirim. Dolayisiyla cok begendim:) Sokaklarda dolastik, kalabaliga karistik. Brugge indiriminin yarattigi kalabaliktan payimiza düseni aldik. Alakasız bir şekilde belçika yemekleri tadacağımızı zannederken çatlayana kadar wokta nooddle yedik. Hava kararmaya başlayınca Ghent'e doğru ilerleme vakti geldiğini anladık. Bu seferde Murat'ın güneş gözlüğü krizi çıktı. Neyse ki onun ki tatlıya bağlandı da, neşemiz kaçmadan kanal kenarların tur atıp, yola çıktık. Bir saat sonra Ghent'teydik. Sağnak yağmur dolayısıyla, sokaklar bomboştu ama süperdi. Bizde arabayla tur atmakla yetindik. Ne de olsa bu gece için rezervasyonumuz Brüksel'de bir otelde. 45 dakika daha yola devam ettik ve Brüksel'e girdik. Karman çorman sokaklar, aklı karışan bir Tomtom, doğru olmayan bir otel adresi ve biz kafadar... Sokaklarda döndük durduk, bir ara baya bir umutsuzluğa kapıldık.. Neyse ki karşımıza çıkan taksici (tabii ki de türk)iki kelimeden oluştuğunu zannettiğimiz sokağımızın tek kelime olduğunu söyledi bize de, otelimizi elimizle koymuş gibi bulduk. Yepyeni bir oda, içinde mutfağı, trt çeken televizyonu, interneti.. çok beğendim doğrusu:) Ama yapıcak bir şey yok, yarın sabah yola çıkıyoruz. İstikamet Münih!

Paris

2008-01-03T15:39:00.001+02:00

Paris'i gezmenin vakti geldi sonunda bugun ama ben hala kendimi yeterince iyi hissetmiyorum. Dolayisiyla planimizda ufak degisiklikler yapmaya basliyoruz sanirim. Paris'te kalisimizi uzatmaya karar verdik. Otelle konustuk, odayi bosaltmaktan kurtulduk, fotograf makinemi sarj edebilmem icin fis krizini cozduk, eczane bulup ilacimizi aldik ve arabayla yolu ciktik.Louvre yakinlarindaki turk calisanli bir parka parkettik. Sinirli zamanimiz ve enerjimiz dolayisiyla muzelerden uzak durmaya karar verdik bu seyahatte sanirim. Louvre'dan sonra Muze D'Orsay'a girmeye niyetlendik ama kapida yilan gibi kivrilan uzun siranin bizi caydirmasi uzun surmedi. Harita ustunde yakin gozukmesi dolayisiyla Notre Dame'a dogru yola cikti, yol bitmek bilmedi ve de cocuklar zirlamak:P. Murat ile Mehli usuduler sanirim ki, ofleyip pofleme sirasi bugun onlara gecmisti. Notre Dame'da mole verdik bir nevi, hatta Murat bir sureligine kestirmekten utanmadi. Oglen yemeginde sade! krep yememiz en cok bana yaradi. Cikista artik arabaya gitmeye karar vermistik ve Paris metrosunu kullanmak icin de bahane oldu. Meshur oldugu kadar varmis gercekten, gerek bangir bangr calinan müzik, gerek inanilmaz karisik hatlari ve karmasik haritasi, ustunden atlanilmasin diye konulan acayip kapilari ve cirkin goruntulu koridorlari.. Ama yinede gordugumuz iyi oldu sonuc olarak, Istanbul metrosu degil, Milano metrosu bile yaninda solda sifir.. Arabayla Centre Pompedou ve Moulin Rouge kenarindan gectik, biraz kaybolduk biraz gezdik. Hard Rock Cafe'de pin molasi verdik, Italyan mutfagini ozledigimiz icin:P PastaPapa'da aksam yemegi yedik.
Champ-Elysees'de fotograf molasi verdik ve dönme dolaba binmeye heveslendik ama benim şapka krizim sonucu geceyi erken bitirmek zorunda kaldik, zaten cok yorulmustuk sanirim. İsabet oldu.

Disneyland

2008-01-02T13:14:00.001+02:00

Uzun zamandir bu gunu bekliyorduk ucumuzde. GardaLand'e gidemeyince zamaninda, Disneyland Paris'e gitme istegimiz depresmisti. Paris'i gezmeyi yarina birakarak, yarim saat uzakliktaki parkin yolunu tuttuk. Arabamizi parkedip, biletlerimizi aldik ve buyuk kucuk farketmeden herkesi buyuleyen Disney dunyasinin icine aktik. Once Walt Disney Studios'a gitmeye kadar verdik. Tower of Teror ve onu takiben Aeoresmith Roller Coaster bilmeden iyi birer baslangic oldu sanirim, ya da kotu.. bilmiyorum gercekten cunku daha sonrasinda bir cogundan zevk alamamaya basladik:) En son ne zaman Disneyland'a gittigimi hatirlamiyorum ama cok zaman gecmis sanirim ve ben buyumusum. Eskiden hic etkilemeyen rollercoasterlarin beni fazlasiyla heyecanlandirdigi gordum, hatta herkes gordu. Hepsinde gozlerimi sikicana kapadigimi cekilen fotograflar herkese ifsa etmis oldu:) Monster ekibinden biriyle fotograf cekildikten sonra da, Studio kismini artik bitirmeye karar verip, Park kismina gecis yaptik. Hayvan seklinde kesilmis agaclar, ciceklerle yapimis Mickey Mouse karakterleri, sekerden yapilmisa benzeyen evler, Disneyland'in 15. yil kutlamalari icin etrafi susleyen isiklar, cocuk, buyuk farketmeden sokaklar arasinda akan bir insan seli. Bizde karistik hemen kalabaliga, tabi basladik hemen rollercoasterlar ne tarafta diye. Studio kisminda gormedigimiz kalabaligi burada gorduk. Tek bir ride icin 1 saat bekledikten sonra ince eleyip sik dokumaya karar verdik. "Waiting time appr. 60 minutes" yazisini gorduklerimizden kacarken, yorgun dustuk. Benimde hastaligimin azinca, yemek yiyecek ve oturacak yer aramaya basladik, tabi bulabilirsen. Tam bulduk, yedik, ictik, o sirada Disney Parade basladi. Eskiden inanilmaz gozuken o karakterlerin gecidi yine guzeldi ama tabii ki de eskisi gibi buyuleyici olmadi. Buyumek sanirim boyle bir sey. En son olarak Space Mountain'in yolunu tuttuk, en bastan beri en sona sakladigimiz en iyi coaster. Iyiydi gercekten ama keske o minik darbeleri birakmasaydi. Herseyi gorup, herseye binemedik ama yetti dogrusu. Hava hem karardi, hem sogudu, bizde alisverisimizi yapip Paris'e donduk. Ben fena olunca, Murat ile Mehli PizzaHut'tan take away olaraktan pizza aldilar (bakkaldan da patates, haslayalim diye:P).

Paris

2008-01-01T12:56:00.001+02:00

Ve seyahatimiz basladi... Basi belli, sonu belirsiz.. kendimizi ruzgara biraktik ve yola ciktik. Belki yelkenlimiz yok ama yinede ruzgar bizi etkiliyor, kafamiza nasil eser ise, ona gore davranmaya karar verdik. Sadece ilk duragimiz icin otel rezervasyonumuzu yaptirdik. Ne de olsa, gecenin ilerleyen saatlerinde Paris'e varmis olacagiz diye. Bol otobanli, tunelli (mesela Mont Blanc, ki en onemlisi:), saclara dokulen kolali, oynama kaynanali, bol molali, dur kalkli yolculugumuz tabii ki de 9 saatten fazla surdu. Paris'e vardigimizda otel coktan kapanmisti, bizi dilinden uzun sure anlamadigimiz (ki o da ingilizce bilmiyor degildi) bir makine karsiladi. Az daha arkamizi geceligini odedigimiz otele donup gidiyorduk. Son anda uzanan yardim eliyle kendimizi iceri attik. Balladins Comfort'ta mutfakli minik odamiza yerlestik. Butun gunu yedik ya yolda bunu kendimize yediremeyip yine ciktik hemen sokaga. Gelmisiz Paris'e, erkenden yatacak degiliz ya.. Eiffel Kulesi'ni gormeye ciktik. Sehir sisler altinda, tepesini goremedigimiz Eiffel ise sari isik ustunde bir sahane.. Bir suru fotograf cekmek istiyorum ama soguk dayanilacak gibi degildi, acligimizda tavan yapmisti zaten. Etrafinda bir iki tur atip, tekrar gelecegimizi dusunerek bir restoran arama yoluna ciktik. Kule dibinde tahminimizden daha cok kaziklanacagimiz bir yere girip hic bir sey yemememize ragmen soyulduk. Aldigimiz sulara verdigimiz paraya bakip, sularin muzelik oldugunu da dusunduk! Ondan sonra da uyku vakti geldi zaten..

Cappucio'larimizi yudumlayarak Yeni Yil

2007-12-31T10:53:00.001+02:00

Hızla gecen 10 günden sonra Milano'ya dönmek beklediğimden az koydu. Kendimi iyi hissedinceye kadar biraz uzandiktan sonra yiyecek birseyler hazirlayip, Murat'i bekledik. Yemeğimizi yedikten sonra, Milano'ya gelme amacımıza uygun olsun diye disari ciktik. Hemen anladik ki, yilbasinda Milano'ya gelinmezmis, hatta yilbasinda evden disari cikilmazmis! Maytap merakliligi almis basini gitmis:) Metroyla SanBabila'ya gittik ama oradan Doumo meydanina yuruyemedik. Genelde genclerin insanlarin onune birakip kactiklari maytaplarin cikarttigi ses bizi resmen cildirtti ve korkuttu. Meydana yaklastikca da ses arttigindan sagdan bir sokaga girip Brera'ya dogru ilerledik. Sans-Egal diye bir cafe bara oturup, yeni yila cappuciolarimizi yudumlayarak girdik. Bol sarki ve tezahuratli son metroyu yakalayip, erken yola cikacagimiz icin evimizin yolunu tuttuk.

(2) Istanbul

2007-12-30T10:39:00.001+02:00

Evde oturmayi ozlemisim dedim ya, evin hakkini verdim. Odami toparladim, yeni yemek yapma denemelerine giristim.Babaannemde kaldim. Babaanneme ve anneme yilbasi hediyeleri alisverislerinde eslik ettim. Sayili gun sonunda sevdigin yerden ayrilmanla bitiyorsa. cok sinir bozucu oluyor ve bu seferde oyle oldu. Milanoya donmek istemiyorum. Evime, annemlere, kardesime, coraba, arkadaslarima doyamadim. Bavul stresini son son son dakikaya biraktim. Sondan bir onceki gun arkadaslarimla bulustum, en son gun de ailecek toplandik. Hersey gayet guzeldi, belki hepsinin tadinin tam damagimda kalmasi ise en guzeli.

(1) Istanbul

2007-12-23T17:31:00.001+02:00

Tahminimden çok özlemişim buraları.. Az önce farkettim de ilk defa bu kadar uzun süre evimden ve ailemden uzak kalıyorum, kolay değil. Cuma sabaha karşı yuttuğum ağrı kesiciden sonra herşey yoluna girdi bir nevi. Annem, babam, kardeşim tamtakım herkes havaalanındaydı beni karşılamak için, çok mutlu oldum:). Direk evimizin yolunu tuttuk, kapıda aşkım Çorap tarafından karşılandım ve güzel bir kahvaltı sofrasında toplandık. Ondan sonra zaman nasıl geçti hiç anlamadım. İstinye Parkı keşfe çıktık, akraba ziyaretlerine gittik, trafik dolayısıyla arabamızı Bakırköy'de bırakıp deniz otobüsüyle Bostancı'ya geçtik, bi tanecik babaannemi gördüm.. Sokaklarda da gezdim, yemeklerde yedim ama hiç birini evim kadar özlememişim, ailem kadar, odam kadar, televizyonumuz ve onun karşısındaki koltuk ve tabi ki de Çorap kadar. Geri dönmek zor mu olacak ne?!

yuppi:) istanbul'a gidiyorum..

2007-12-21T00:53:00.001+02:00

4 saat sonra evden çıkıyoruz. Çok mutluyum, 3 ay sonra yeniden İstanbul'a gidiyorum.
Başlarda herkes aralık ayına uçak bileti alırken, ben burun kıvırmıştım ve gitmeyi isteyip istemediğimden emin olmadığımı söylemiştim. Allahtan onlar benim kanıma girdiler de, bana 21 aralık biletini aldırdılar.

Zor geçen bir haftadan sonra (teslim edilmesi geren birçok proje dolayısıyla)proje teslimlerini alacak olan hocanın hasta olup gelmemesi, inanılmaz sevindirdi beni. İşlerimizi öğlen saatlerine kadar halledip, soluğu Doumo'da aldık, halledilecekleri halletmeye çalıştık. Mehli'yle italyanların sevgili panzerotti'sinden yemek için Doumo kenarındaki "Luini Panzerotti"ye gittik. Hemen önünde kaldırım boyunca oturan insanlar gibi bizde elimizdeki paketimizle yolumuza devam ettik. Orçun'la karşılaştık.

Ondan sonra sıra evimize geldi. Uzun bir aradan sonra köklü bir temizlik yaptık yılbaşı öncesi. 31 Aralık'ta dönüyoruz ya Milan'a, o zaman temiz bir ev bizi karşılasın diye:)
Neden olduğunu anlamadığım bir sebepten, başım fena ağrıyor. Sanırım dün gece de az uyuduğumdan olabilir. Sabah 07.00 uçağı baya bir sefillik olacağa benziyor, özellikle de bu baş ağrısı geçmez ise..

Topkapı Ristorante e Pizzeria

2007-12-14T10:21:00.001+02:00

Sevgili lab01 hocamız dersimizi yine uzattı, uzattı da ne oldu diye sorduğumda karşıma çıkan cevabı sevmiyorum, onun içinde sormuyorum artık bunu kendime. Ders çıkışı Muratla buluşup birşeyler yemekti tek istediğim ama aksilik üstüne aksilik, üç buçuk saat beklemek durumunda kaldım. Ama bu sırada 3 aydır gezemediğimden yakındığım via Torino'nun altına üstüne getirdim, girilmememiş delik bırakmadım. 7.30ta Murat hala gelmeseydi, bir dükkanın köşesinde yığılıp kalacaktım, açlıktan ve yorgunluktan. Sonuçta Murat geldi ve klasik nerde yiyelim sorusuyla cebelleştik bir süre. Ben kaybolarak Brera'yı buldum ve soluğu Topkapı'da aldık. Duyduğuma göre sahibi türk olan, ama türk mufağı yerine italyan mutfağı sunan bir restoranmış. Yemekler yanlış tercihlerimiz sonucunda hep kızartmaydı ama gayet güzeldi, porsiyonlarda oldukça büyük. Garsonumuzun türkçe kelimeleri de yemeğe neşe kattı; buyrun, baklava, tulumba, cezve, hesap..

Pizzeria Da Willy

2007-12-13T14:48:00.002+02:00

Son numaramiz Pizzeria Da Willy.
Ipekle Nihan gitmeden once guzel bir pizza yiyelim diye, Orcun un tavsiyesine uyduk ve TiCinese nin yolunu tuttuk. Lambrate de, SPD nin "Buon Natale" partisinden cikip (ki cikmamiz cokta uzun surmedi) minik Milano nun diger ucuna gitmek icin yola koyulduk. Gittigimize de degdi diye dusunuyorum dogrusu. En azindan bir pizza ne kadar buyuk olabilir ve nasil tabaktan tasabilir onu gormus olduk:). 5 kisi iki pizza soledik ve rahat rahat doyduk. Dusununce kendi basima da yerdim ben o pizzayi (cunku cok ince ve hafifti:) ama yemiyim, yememeliyim...

Floransa

2007-12-10T19:10:00.002+02:00

Floransa fatihlerinden inciler..

+ iceri mi yapilacak, disari mi? sorunsali.
+ koridorda oturmak icin 24 euro mu vermek.
+ david, tas gibi adam demek.
+ floransaya gidilinip, cenazeye de katilmak.
+ - siz ne alirdiniz? - "sempre"
+ "a piedi"nin hakkini verememek.
+ kompartmanlar arasinda ayakta durmak icin 33 euro mu vermek.

animals on the underground

2007-12-06T16:18:00.001+02:00

storia del visual design dersimizden animalsontheunderground ornegi...
london underground haritasi artik herkes tarafindan bilinen bir sembol,
dolayisiyla ustunde oynamalarla gondermeler yapiliyor, eglencelik bir durum:)

Via Dante / Celtic Taraftarlari

2007-12-04T10:42:00.001+02:00

Bir şehiri tanımak için orada yaşamak yetmiyor. Bu durum İstanbul'da da böyleydi, Milano'da da farklı değil. İnsan, kendini yaptığın şeyin akışına öyle bir bırakıyor ki, etrafında akıp giden hayatı farketmiyor. Dışardan gelen yabancılar şehrin güzelliğinin tadını çıkarırken, şehir sakinleri koşuşturmacalarının içinde pek fazla kendilerini bu konuda tatmin edemiyorlar. Yani en azından bu durum benim için böyle. Gelen misafirlerimiz sayesinde bizde 3 aydır içinde yaşadığımız şehir hakkında yeni şeyler öğreniyoruz. Yeni misafir grubumuzla Milano'yu yeni yeni tanımaya devam ediyoruz.

Bugünkü rotamız Piazza del Doumo'dan başlayıp, Galleria Vittorio Emanuele'nin içinden, Teatro alla Scala'nın önünden geçerek Via Dante'ye doğru ilerlemek ve Castello Sforzesco'yu gezmek. Aslında rota baştan belirlediğimiz bir şey olmasa da, kendiliğinde böyle gelişti, ve güzel oldu.
Piazza del Doumo'da oldukça hareketli bir gün. Celtic-Milan maçı dolayısıyla meydan, yeşil beyaz giyinmiş, kollarının altında bira kasalarıyla gezen ve bağıra çağıra şarkı söyleyen Celtic taraftarlarıyla dolu. Görsel olarak gayet hoş bir manzara olsa da, işitsel olarak korktum doğrusu, çok fazla fotoğraf çekmek istesem de, çekindim sarhoş Celticlilerden.

Meydandan Dante'ye doğru yürüdük, dükkanlara baktık. Ordan yapımı 1450lere dayanan kaleye girdik, Gotik-Rönasans ayrıntılarla süslü bahçelerinde gezdik. Kale çıkışında Parco Sempione'ye girdik. Orayı da tam keşfedemesekte, yorgunluğumuzu atmak için banklarda oturduk. Ne de olsa,ayaklarımız kopana kadar gezdik, gördük etrafı bugün..

Her gelen gruba ben burayı bunca zamandır neden öğrenememişim diye yakındığımda, ya sen 1 sene daha burdasın hepsini öğrenirsin diyorlar, ama bu sözler beni rahatlatacağına daha da çok geriyor. Çünkü onların 1 hafta da gezip gördüğünü ben 3 ayda beceremediysem, 1 yılda da becereceğimden şüpheliyim.. İhtiyacımız olan şey daha çok misafir!, böylece bizde onlarda gezip yeni bir şeyler öğrenebiliriz:)

Felice Compleanno, Antonia!

2007-12-01T02:24:00.003+02:00

Milano'da ilk ev partimiz, ilk partimiz, sınıf arkadaşlarımızla ilk buluşmamız.. Yani ilklerle dolu bir doğumgünü, Antonia'nın Doğumgünü:)

Pizzeria del Ticinese

2007-11-30T16:22:00.000+02:00

Porta Ticinese ustunde oldukca eski, kucuk ama hos bir restoran.
Pizzasi da, salatasi da gayet guzeldi, hatta corbasi da hos kokuyordu diyebilirim:).

C.so di Porta Ticinese, 65
Milano
tel 02/89402970

http://www.todine.net/pizza.it/pizzeriadelticinese/index.html

Ruh Halim

2007-11-27T00:20:00.000+02:00

Her zaman ki gibi oldukça yorucu bir pazartesi günüydü. Ama ilk defa değişik bir şey yaptık ve okul çıkışı Mehli ile eve gitmedik. Mehli'nin anne ve babasının yemek daveti üzerine, soluğu hemen Doumo'da aldık. Ne kadar yorucu bir gün olursa olsun, ne kadar sabah 9.30 akşam 18.30 okulda olalım, bugün kendimi çok mutlu hissediyorum. Yeni bir ortama yeni yeni adapte olmaya başlamışken, üniversite boyunca kafamı meşgul eden bir çok şey yokken ve ayrıca İstanbul'un trafiği, kalabalığı aklımı bulandırmaz, beni boşu boşuna sinirlendirmezken bu sakin şehirde bile ruh halimde dalgalanma olabildiğini daha rahat görür görüyorum burada.

Bir gün çok mutluyum; kuşlar ötüyor, insanlar bana gülümsüyor, kıyafetlerim dar gelmiyor:), saçım gayet hoşuma gidiyor ve hatta sokaktaki konuşulan dil hiç yabancı gelmiyor. Ertesi gün oluyor, hava güneşli olsa da kasvetli, sanki bütün insanlar nemrut, dün sevdiğim kıyafetlerimi sevmiyorum, saçıma bir türlü şekil veremiyorum, sokağa adımımı atıyorum ve hiç bir konuşulanı anlamıyorum, sanki 2 aydır burada olan ben değilim.. Ruh halim gün aşırı, hatta anlık değişiyor, nedenini anlayamıyorum.

Sadete gelmek gerekirse, önemli olan konu bugün kendimi gayet mutlu hissetmem. Hava ne kadar kapalı olsa da, meydanda ne kadar sis olsa da, Doumo her zamankinden güzel gözüktü gözüme bu akşam. Akşam yemeği için, meydana çok yakın olan Ristorante Charleston'a gittik. Ne isterseniz onu yiyebileceğiniz bir yer. Makarnasından pizzasına, her çeşit etinden sebzesine, tatlısına kadar yok yok. Yan masalarda oturan türklerde cabası. Bu arada, yarın ki Fener-İnter maçı dolayısıyla Milan türk kaynıyor. Sevineyim mi, üzüleyim mi bilemedim... Her köşede bağıra çağıra konuşan, tezahurat yapan türkler çıkıyor karşımıza.

Zaman hizla geciyor..

2007-11-21T02:00:00.001+02:00

Tam 7 hafta olmuş, evet 7 hafta... Gerçekten bazen zamanın geçme hızına inanamıyorum.28 Eylül sabahı hiç tereddütsüz, kaygısız geldim Milona'ya. Nerede oturacağımı bilmemek, okulumun neye benzediğini bilmemek, hatta okulum italyanca olmasına rağmen italyanca bilmemek beni hiç korkutmuyordu o zaman. Zaman geçtikçe; bu durumlara alışacağıma, ortama daha kolay ayak uyduracağıma, içimi giderek büyüyen bir gerginlik kaplıyor.

Bu fotografta da biraz gerginim ama nedeni baska:P

Como Golu

2007-11-18T16:04:00.001+02:00

Trattoria Toscana

2007-11-17T16:38:00.001+02:00

Trattoria Toscana
Corso di Porta Ticinese 58, Milano
Tel. +39 0289406292

Pastarito ve Chocolat

2007-11-16T14:22:00.002+02:00

Londra'dan can ciğer kuzu sarması dostlarımız, misafirlerimiz geldi de, 2 aydır aynı şehirde yaşadığımız üniversite arkadaşlarımızla ancak buluşabildik. Cuma akşamı okuldan sonunda fırsat bulabildik ve kendimizi sokaklara attık. Madem İtalya'dayız; makarna, pizza nerede yenir dediler.. aynı şehirde yaşadığımız arkadaşlarımızın tavsiyesine kulak verdik. İyi ki de onları dinlemişiz, Pastarito'yu öğrenmiş olduk. Oldukça aydınlık, renkli ve canlı bir ortamda, bol miktarda makarna çeşiti ve değişik malzemeleri arasında kaybolduk. Ayın makarnasını denedim ben ve hiç pişman olmadım tatlı kabak ve kestaneli makarnamı yerken. Ne kadar çok gelse de, her zaman ki gibi hepsini yedim, mide fesadı geçirdiğimi düşünmeye başlıyordum az daha. Milano'da gittiğimiz bir çok restorandan farklı bir ortam ve yiyecek kalitesi olduğunu düşünüyorum. Kasaya hesabı ödemeye gittiğimizde, Pastarito beni bir kere daha şaşırttı. Bu kalitede, bu kadar uygun fiyatlar, daha bir çok kez bizi Pastarito'ya çeker diye düşünüyorum.Bu arada internette restoranın sitesine bakarken, Türkiye'de İzmir ve İstanbul'da da olduğunu gördüm, şaşırdım!

http://www.pastarito.info/

Pastarito'da yediğimiz yemek sonrasında, herkesin canı tatlı çekmiş olacak ki, kendimizi artık tavsiyelerine sonuna kadar güvendiğimiz arkadaşlarımıza ellerine bırakttık. Chocolat'a yürüyerek gitmemiz biraz zaman aldı ama hepimize iyi geldi. Midemizde biraz yer açılması için hem zaman kzanmış olduk, hem de havanı soğukluğu ile mayışmaya başlamış herkes uyandı, kendine geldi. Chocolat'a vardığımızda artık bambaşka bir gözde vardı içimde, yarım saat önce mide fesadı geçireceğini düşünen kız gitmiş, yerine dondurma, sıcak çikolata tatlı ne varsa tüketmeye hazır yeni bir kişi olmuştum. Galiba herşeyden yedim! Sıcak çikolatanın hiç bu kadar koyu ama ağır olmayanını daha önceden içmemiştim. Çikolata parçalı ve fıstıklı dondurmalarının lezzetleri ise tam olarak damağımda kaldı. :)

Pantone

2007-11-15T01:16:00.000+02:00

İngiltere'den gelen sevgili arkadaşlarımız bize neler neler getirmişler:).
Mehli'de, bende Pantone renkleri ve kodlarıyla tasarlanmış bardaklarımıza bayıldık!

Daha fazlası için, http://www.w2products.com